login

EP 01 ด่าแรกพบ

-EP 01-
-ด่าแรกพบ-

เขามีนามว่าต้าหลิวปี่ ดำรงตำแหน่งแม่ทัพฝ่ายแคว้นฉู่ด้วยอายุเพียง 20 ปี และขึ้นเป็นแม่ทัพใหญ่ ด้วยอายุเพียง 27 ปี ตัวเขาในตอนนี้อายุ 35 ปีแล้ว วัยของเขาในยามนี้เรียกได้ว่าเป็นวัยที่สตรีทั้งหลายต่างกำลังเป็นที่ต้องการมากที่สุด ใบหน้าของเขาหล่อเหลาเกินกว่าผู้ใด ฐานะเงินทองหรือก็มากมายจนใช้มิหมด พูดง่าย ๆ ก็คือ เขามัวแต่ออกรบจนมิมีเวลาใช้น่าจะถูกกว่า เขาในยามนี้ยังคงครองความเป็นโสดให้สตรีน้อยใหญ่ปวดใจเล่น มิใช่ว่าเขาอยากออกเรือนกับผู้ใด แต่มันเป็นเพราะเขายังมิถูกใจสตรีใดต่างหากเล่า

"ท่านแม่ทัพฝ่าบาทกำลังรออยู่นะขอรับ เร็วเถิดขอรับประเดี๋ยวพระองค์จะทรงกริ้วเอาได้" เขาหยุดฝีเท้าก่อนจะจ้องหน้ากงกงผู้หนึ่ง ซึ่งเป็นคนสนิทของฝ่าบาทก็ว่าได้ เพียงเป็นคนสนิทของฝ่าบาทมีสิทธิ์อันใดมาสั่งเขา สงสัยคนผู้นี้มิรักชีวิตแล้วกระมัง

"เจ้ากล้าสั่งข้าหรือ"

"ข้าน้อยมิกล้าขอรับ "

"มิกล้าบ้าอันใด เมื่อครู่เจ้าพึ่งจะสั่งข้าอยู่หยก ๆ กล้าสั่งข้าเช่นนี้อยากตายมากนักใช่หรือไม่"

"ท่านแม่ทัพโปรดใจเย็นก่อน ข้าน้อยมิได้หมายความว่าเช่นนั้น "

"อั่ก โอ๊ย"

" นี่แนะ ไปตายซะ" เขาหงุดหงิดเหลือเกิน พึ่งเดินทางมาถึงเหนื่อย ๆ ก็ต้องถูกฮ่องเต้ไร้น้ำยาเรียกเข้าเฝ้า ฮ่องเต้ผู้นี้ว่างมากนักหรือไงถึงได้คิดว่าคนอื่นอยากพบหน้าพระองค์แม้นกระทั่งตอนเหนื่อยสายตัวแทบขาดเช่นนี้ ใจเขาอยากนอนจนแทบบ้า แต่ก็จำต้องหอบสังขารมาเข้าเฝ้าฮ่องเต้ผู้นี้ เขาอยากสังหารฮ่องเต้ผู้นี้ทิ้งเสีย หากมิเกรงโทษเก้าชั่วโคตร เขาคงมิรีรอที่จะทำ

"หลีกไปอย่ามาขวางทางข้า"

"ท่านแม่ทัพ ข้าน้อยลุกมิไหว"

"หากเจ้าลุกมิไหวข้าจะช่วยเหยียบซ้ำอีกรอบ"

"เดี๋ยวก่อนขอรับ ข้าน้อยลุกไหวแล้ว"

"อ่อนแอ ปวกเปียก น่ารำคาญยิ่งนัก" เขาอยู่กับกองทัพมาหลายปี ทหารทั้งหลายล้วนแล้วแต่แข็งแกร่ง แม้นจะถูกแทงเป็นสิบแผลก็มิเคยร้องเจ็บ แล้วคนผู้นี้อะไรกันถูกเขากระทืบแค่ครั้งเดียว เหตุใดต้องร้องราวกับกำลังถุกเขาสังหารด้วย เห็นแล้วหงุดหงิด อยากฆ่าให้ตายเสียจริง กระทืบอีกสักที ดีไหมหนอ

"ท่านแม่ทัพโปรดยกโทษให้ข้าน้อยด้วย ข้าน้อยผิดไปแล้ว"

"หากรู้ตัวว่าผิด เจ้าควรให้ข้ากระทืบจนตายเสีย"

"ไม่นะท่านแม่ทัพ ฮึก ฮือ" แล้วอยู่ ๆ ขันทีตรงหน้าก็ร้องไห้ออกมาราวกับญาติเสีย เขายังมิได้ลงมือเลยด้วยซ้ำ ช่างใจเสาะยิ่งนัก ยิ่งได้ยินเสียร้องไห้เขายิ่งอยากกระทืบกงกงผู้นี้ซ้ำ

"หยุดร้องเดี๋ยวนี้ " เขาตวาดออกไปเสียงดังก่อนจะง้างมือเตรียมจะฟาดกงกงตรงหน้า แต่เขายังมิได้ลงมือดอก ก็มีเสียงจากสตรีผู้หนึ่งที่เขามิคุ้นเคยดังมาหยุดการกระทำของเขาเสียก่อน

"หยุดบัดเดี๋ยวนี้ ท่านคือผู้ใด บังอาจมารังแกคนของเปิ่นกง " อา แท้จริงนางคือองค์หญิงหรอกหรือ เหตุใดเขาถึงมิเคยพบเลยเล่า

"เห็นหน้าเปิ่นกงยังมิทำความเคารพอีก ท่านอยากตายมากนักหรืออย่างไร" ใจจริงของเขาก็อยากด่านางกลับไป แต่มิรู้ว่าเพราะอะไรคำด่าที่มีมากมาย มันกลับไหลเข้าไปในคอมิอาจกล่าวออกมาได้ เขาเดินเข้าไปหาสตรีตรงหน้าก่อนจะยิ้มหวานไปให้ ใบหน้างดงามหวานล้ำ อายุของนางมิน่าจะเกิน 17 หนาว

"ท่านจะเข้ามาใกล้เปิ่นกงทำไม อยากถูกเปิ่นกงตบหน้าหันมากนักใช่หรือไม่" อา ตั้งแต่เกิดมามิเคยมีผู้ใดด่าเขาได้เจ็บแสบเช่นนี้มาก่อนเลย พูดง่าย ๆ ว่ายังมิเคยมีใครกล้าด่าเขาเลยด้วยซ้ำ นางคือคนแรกและคนเดียวที่กล้าด่าเขาตั้งแต่เขาเกิดมา มิเคยพบเจอผู้กล้าเช่นนี้มาก่อนเลย อา สวรรค์ท่านมอบคู่แแท้ให้ข้าใช่หรือไม่

"องค์หญิงเพคะกิริยามิงามเลยนะเพคะ"

"มิเป็นไรข้ามิถือ ข้าชอบวาจาตรง ๆ เช่นนี้" เขายกมือเอ่ยห้ามนางกำนัลที่ตามขบวนเสด็จขององค์หญิง เขายังอยากฟังวาจาน่าสนใจจากนางอีกนาน เพราะฉะนั้นเขาตัดสินใจแล้วว่าจะมิไปเข้าเฝ้าฝ่าบาทแล้ว เขาจะตามองค์หญิงผู้นี้แทน

"ถอยไปอย่ามาขวางทางเปิ่นกง นี่แนะ "
"ปั่ก"

"อั่ก โอ๊ย" เขาไม่คิดมาก่อนเลยว่าสตรีในวังจะใจกล้าใช้ฝ่าเท้าถีบเข้ามาที่จุดอันตรายของเขาเต็ม ๆ ด้วยที่เขามิทันได้ตั้งตัวจึงเป็นเหตุให้เขาจุกจนต้องกุมเป้าของตัวเองเอาไว้ อา พลังฝ่าเท้าขององค์หญิงช่างรุนแรงถูกใจข้ายิ่งนัก

"หากท่านอยากตายมากนักวันหลังก็ใช้ดาบเชือดคอตัวเองทิ้งซะ อย่าได้มาขวางทางเปิ่นกง แต่บุรุษอายุมากเช่นท่านแม้นเปิ่นกงมิสั่งประหารก็คงแก่ตายไปเองนั่นแหละ" นั่นคือวาจาสุดท้ายที่นางได้ทิ้งเอาไว้ก่อนจะเดินจากไป คำว่าแก่ จากปากนางยังคงติดอยู่ในหูของเขามิรู้ลืม แก่อย่างนั้นหรือ เขานี่หรือแก่ คนแก่ที่ไหนหน้าตาหล่อเหลาถึงเพียงนี้ เขามั่นใจว่าใบหน้าของเขาหล่อเหลามากกว่าฝ่าบาทเสียอีก เขามิได้แก่เสียหน่อย นางต้องมองผิดไปแน่ ๆ แต่ก็ช่างเถิด มิเป็นไร เขามิโกรธ เขาออกจะชอบด้วยซ้ำไป ได้พบสตรีที่ถูกใจถือว่าวันนี้คุ้มค่าแล้ว

"เจ้าไปทูลฝ่าบาทด้วยว่าข้ามิไปเข้าเฝ้าพระองค์แล้ว หากพระองค์ถามหาเหตุผลให้ทูลไปว่าข้าจะไปตามหาว่าที่ฮูหยิน "

"................." เงียบ กงกงผู้นี้ทำให้เขาหงุดหงิดอีกแล้ว

"ยังมิเรียบไปทูลฝ่าบาทอีก ข้าจะบั่นคอเจ้าทิ้งตอนนี้ดีหรือไม่"

"ไม่ดีขอรับ ข้าน้อยจะไปเดี๋ยวนี้" เหอะ ต้องให้ขู่ ความจริงเขาก็มิใช่คนใจร้ายเสียหน่อย แล้วองค์หญิงทรงไปที่ใดเสียแล้ว มิได้แล้วเขาต้องไปตามให้พบ สตรีถูกใจเช่นนี้จะปล่อยไปได้อย่างไร มิใช่ว่าจะสามารถพบเจอได้บ่อย ๆ ที่ไหนกันเล่า แบบนี้สิสตรีที่จะมาเป็นแม่ของลูกเขา บุตรชายของแม่ทัพ องค์หญิงผู้มิเกรงกลัวต่อสิ่งใด วาจาเชือดเฉือน ฝ่าเท้าหนักหน่วง เพียงแค่นึกถึงฝ่าเท้าเมื่อครู่ความเจ็บก็แล่นแปร๊บพาดผ่านเสียแล้ว

"หายไปที่ใดแล้วหนอองค์หญิงของข้า" เขารีบเร่งฝีเท้าตามหา แต่ก็มิพบ เหตุใดนางถึงได้ไวนักเล่า หรือว่าความจริงแล้วนางจะมีวิชาตัวเบา อา ช่างเก่งกาจเกินสตรียิ่งนัก เขายังมิรู้เลยว่ายนางคือผู้ใด บางทีเขาอาจจะไปทูลถามเอาจากฝ่าบาทน่าจะดีกว่า อย่างไรนางก็เป็นองค์หญิงนี่ ดีนะที่นางมิใช่สนมของฝ่าบาท มิเช่นนั้นเขาคงต้องลงมือปลงพระชนม์ฝ่าบาทแล้วแย่งนางมาเป็นของตนเสีย สตรีร้ายกาจเช่นนี้ช่างถูกใจเขาเหลือเกิน

รายชื่อตอน

EP 01 ด่าแรกพบ
3
EP 02 ความพิเศษ