login

Prologues :: จุดเริ่มต้นของความสัมพันธ์

จุดเริ่มต้นของความสัมพันธ์

เธอเคย.....แอบชอบเพื่อนสนิทตัวเองมั้ย?

นี่เป็นเรื่องราวของฉันเอง ฉันชื่อรันดา เป็นนักศึกษาคณะบัญชีปี 3 ของมหาลัยแห่งหนึ่ง เพื่อนที่ฉันกำลังจะพูดถึงชื่อ ‘ไอ้เพชร’ หมอนี่เป็นเพื่อนสนิทของฉันตั้งแต่แข่งกันคลานจนกระทั่งถึงตอนนี้ เพชรเรียนที่เดียวกันกับฉันแต่เขาเรียนสถาปัตฯ เชื่อมั้ยว่าฉันแอบชอบไอ้บ้านี่มาตั้งแต่สมัยใส่เสื้อนักเรียนคอซองจนกระทั่งใส่ชุดนักศึกษากระโปรงทรงเอ ตั้งแต่ตอนนั้นจนถึงตอนนี้ไอ้บ้านั่นก็ยังเอาแต่ปฏิเสธฉันจนฉันขี้เกียจเซ้าซี้ จะบอกว่ามันเป็นเกย์ก็ไม่ได้เพราะมันดันมีแฟนแล้ว แถมสวยด้วย เหอะ คิดว่าแค่นี้คนอย่างฉันจะยอมมันรึไง

ฉันพยายามหาแฟนแข่งกับไอ้บ้านั่น แต่จนแล้วจนรอดก็ไม่มีใครที่ฉันคบด้วยแล้วอยู่ด้วยกันเกินสามเดือนเลยสักคน เพราะไม่ว่าฉันจะคบใครไอ้บ้านี่ก็คอยเป็นไม้กันหมาไปซะหมด แถมพอฉันจะกลายพันธุ์ไปคบผู้หญิงด้วยกันมันก็เบรกความคิดฉันเอาไว้ชนิดหัวชนฝา แต่ถึงอย่างนั้นตอนนี้ฉันก็ไม่ได้โสดนะคะขอบอก

“น้องรันคะ” เสียงทุ้มๆ ของใครบางคนที่ดังขึ้นช่วยดึงฉันออกจากห้วงความคิดที่เลื่อนลอยแล้วผละสายตาออกจากมือตัวเองให้หันไปมอง ที่กำลังเดินตรงมาหาฉันคือร่างสูงโปร่งของผู้ชายคนหนึ่ง เส้นผมสีดำของเขาตัดตามเทรนหนุ่มเกาหลีที่กำลังฮิตกันตอนนี้ ‘พี่บาส’ เดินตรงเข้ามาหาฉันพร้อมกับรอยยิ้มหวานละลายใจ ทำเอาอีชะนีน้อยสองตัวที่นั่งอยู่ข้างๆ ถึงกับเบะปากมองบนกันเลยทีเดียว

ตอนนี้ฉันอยู่ที่ใต้ตึกคณะเพราะกำลังทำโปรเจ็กต์กับเพื่อนน่ะ แล้วไอ้พี่บาสที่เล่าให้ฟังในตอนแรกนั่นน่ะแฟนฉันเอง เขาเป็นผู้ชายคนแรกที่ฉันคบด้วยยาวนานที่สุด ถ้าจะพูดให้ถูกอีกสามวันก็จะครบห้าเดือนที่เราคบกันพอดี ไงล่ะ เห็นหน้าแบบนี้แต่ก็ไม่นกเรื่องผู้ชายนะคะขอบอก

ฟุ่บ!

“คิดถึงน้องรันจังเลยค่ะ” พี่บาสตรงเข้ามากอดรอบคอฉันจากด้านหลังพร้อมกับโน้มหน้าลงมาหอมแก้มฉันเบาๆ เหมือนทุกครั้ง พี่บาสเขาเป็นนักศึกษาที่นี่เหมือนกัน เขาเรียนอยู่วิศวะปี 4 ซึ่งตึกวิศวะอยู่ห่างจากตึกฉันไกลโขเลย ลมอะไรหอบเขามาที่นี่กันนะ

“ขอประทานอภัยนะคะคุณพี่! ถ้าพวกมึงจะหวานกันขนาดนี้ไม่ไปเอากันข้างตึกเลยล่ะคะ แหม~~” น้ำเสียงกระแนะกระแหนจากอีวีวี่ กะเทยร่างบึกที่ทำตัวเหมือนสาวน้อยผู้บอบบางพูดขึ้นทำเอาฉันรีบตวัดสายตาไปมองที่มันทันที แถมยัยแพรวเพื่อนสนิทของฉันอีกคนก็เบะปากจนปากมันจะเบี้ยวไปถึงหูแล้วตอนนี้

“อีวี่! กรุณาให้เกียรติว่าที่สามีกูด้วยค่ะ”

“เหอะ ถ้ามึงจะมีผัวเป็นไอ้พี่คนนี้ กูว่ามึงไปเอาวินมอ’ไซค์หน้ามอยังหล่อกว่าอีกอีรัน”

“กูไม่ได้เลือกคบคนที่หน้าตาเว้ย กูคบใครกูใช้ใจล้วนๆ”

“เออ กูเชื่อ ไม่แปลกใจเลยที่ผัวมึงจะหน้าเหมือนปลาสลิดชนขอบอ่างแบบนี้”

“ทำไมล่ะคะน้องวีวี่ วันนี้ผู้ชายไม่ตกถึงท้องเหรอคะ ถึงได้มาทำตาร้อนใส่ฮันนี่ของพี่แบบนี้” พี่บาสพูดติดตลกก่อนจะยืดตัวขึ้นยืนจนเต็มความสูงหลังจากที่ก้มหน้าลงมาหอมแก้มฉันฟอดใหญ่ แต่ถึงอย่างนั้นมือของเขาที่กอดรอบคอฉันอยู่ก็ยังไม่ผละออกไปไหน เหอะ ไงล่ะ อิจฉาฉันล่ะสิ มีแฟนดีก็งี้แหละ!

“แหม ปากหมาแบบนี้ถ้าไม่ใช่พี่บาสนี่วี่กระโดดเตะปากไปแล้วนะคะ ที่บ้านคงจะเปิดฟาร์มหมาสินะคะ ถึงได้ปล่อยหมาในปากให้ออกมาเพ่นพ่านแบบนี้”

“ใจเย็นก่อนนะคะสุดสวย พี่แค่ล้อเล่น โอ๋นะโอ๋~” พี่บาสบอกพร้อมกับสะบัดมือไปมาต่อหน้าอีวีวี่เพื่อบอกว่าเขาหยอกมันเล่นจริงๆ นี่ก็เล่นแรงไป ถึงภายนอกอีวี่มันจะดูบอบบาง (เหรอ?) แต่ยังไงซะมันก็ผู้ชายนะนั่น แถมบ้านมันยังเปิดค่ายมวยอีก ขืนมีเรื่องกับมันมีหวังได้ตื่นอีกทีตอนอยู่โรงบาลแน่ๆ

“ว่าแต่พี่บาสมารับรันเหรอ นี่มันยังไม่ถึงเวลาที่เรานัดกันเลยนะ” ฉันถามขึ้นหลังจากที่อีวี่ดูท่าจะใจเย็นลง ที่จริงวันนี้พี่บาสชวนฉันไปดูหนังน่ะ แต่เวลาที่เรานัดกันมันอีกตั้งสองชั่วโมงเลยนะ เขาไม่ใช่คนที่ตรงเวลาอะไรขนาดนั้น เพราะงั้นให้ลบความคิดที่ว่าเขาจะมานั่งรอฉันตั้งสองชั่วโมงออกไปจากหัวได้เลย

“พี่มาหาน้องรันเพราะเรื่องนี้แหละค่ะ พอดีวันนี้มีบอลรอบชิงน่ะ พี่เลยจะมาขอน้องรันไปดูบอลกับเพื่อน”

“นี่พี่เห็นบอลดีกว่าเพื่อนฉันงั้นเหรอ” ยัยแพรวที่นั่งเงียบอยู่นานพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงและสีหน้าเอาเรื่อง อ้อลืมบอกไปว่ายัยนี่น่ะมันเป็นทอม ไม่รู้ว่าจะเรียกมันว่าทอมหล่อหรือทอมสวยดี เพราะหน้าหวานๆ ของมันกับท่าทางห้าวๆ ไม่กลัวใครทำเอาฉันสับสนไปหมด

“นี่มึงก็เป็นไปกับอีวี่เหรอแพรว ทำไมพวกมึงอคติกับพี่เขาจังวะ”

“นี่มันไม่ใช่ครั้งสองครั้งนะรัน กี่ครั้งแล้วที่มันทิ้งมึงแล้วไปกับเพื่อนน่ะห๊ะ! ถ้าเห็นว่าเพื่อนดีกว่าอีรันก็ไสหัวพี่ไปอยู่กับเพื่อนเลยไป”

“น้องแพรวนี่ยังห้าวได้ใจเหมือนเดิมเลยนะคะ”

“ไม่ต้องมานะคะกับฉัน! ฟังแล้วแสลงหูโว๊ย!”

จะมีสักครั้งมั้ยที่อีพวกนี้จะไม่ทะเลาะกับพี่บาส ไม่รู้ว่ามันไปสร้างเวรสร้างกรรมให้กันมาตั้งแต่ชาติปางไหน ชาตินี้ถึงได้เกลียดขี้หน้ากันเหลือเกิน เจอกันที่ไหนฉันประสาทจะแดกทุกทีเลย

“แน่ใจนะคะว่าจะไปดูบอลกับเพื่อนจริงๆ” ฉันรีบตัดสัญญาณอาฆาตจากยัยแพรวด้วยการหันไปเรียกร้องความสนใจจากพี่บาส ที่จริงฉันก็ไม่ได้อยากจะไปดูหนังอะไรนั่นหรอกนะ วันนี้เมนส์มา อารมณ์ไม่ดี ไม่อยากเดินด้วย ถ้าเขาลากฉันไปในที่ที่คนเยอะๆ ฉันอาจจะเหวี่ยงใส่เขาอีกก็ได้ เพราะงั้นทางที่ดีฉันว่าปล่อยเขาไปกับเพื่อนดีกว่า ฉันจะได้กลับไปนอนตายที่บ้านอย่างสงบ

“จริงๆ ค่ะ ถ้าไม่เชื่อพี่ให้คุยกับไอ้บอลก็ได้”

“ไม่ต้องหรอกค่ะ พี่บาสไปเถอะ รันก็ว่าจะไปทำธุระข้างนอกพอดี”

“กูว่าแล้ว” ฉันแอบได้ยินเสียงของอีวีวี่ดังขึ้นเบาๆ พร้อมกับที่มันหันหน้าหนาๆ มองออกไปทางอื่นเหมือนไม่อยากจะเห็นหน้าฉัน

“ใจดีจัง เดี๋ยววันหลังพี่พาไปเลี้ยงไอติมนะคะคนดี” พี่บาสบอกแค่นั้นก่อนที่จะก้มลงมาหอมแก้มฉันอีกฟอดใหญ่ แต่ครั้งนี้ยังไม่ทันที่ปลายจมูกโด่งๆ ของพี่บาสจะจรดลงกับแก้มขาวๆ เพราะแป้งพับพ์ที่โอบมา ร่างสูงของพี่บาสก็ลอยหวือออกห่างจากตัวฉันเพราะฝีมือของใครบางคนที่เดินเข้ามา

ฉันหันไปมองที่ต้นตอของไอ้ผู้ชายแรงวัวแรงควายคนนั้น เส้นผมสีดำอมเทาดูเหมือนสีของก้อนเมฆก่อนที่ฝนจะตก ริมฝีปากบางเฉียบที่จิปากอย่างหงุดหงิด มือข้างนึงของเขาคว้าเข้าที่คอเสื้อของพี่บาสเพื่อกระชากออกห่างจากฉัน ส่วนมืออีกข้างถือถุงขนมพร้อมกับเครื่องดื่มอีกสามสี่แก้ว

“เป็นปลิงรึไง มาเกาะแกะอะไรกับควายของกูห๊ะ” ไอ้เพชรพูดออกมาด้วยน้ำเสียงโทนเรียบๆ พร้อมกับมองไปที่พี่บาสด้วยสีหน้าที่จะเริ่มหงุดหงิดนิดๆ

เดี๋ยวนะ ใครเป็นควายของมันวะ?

“มาแล้ว~ ขวัญใจอีวีวี่”

“ไอ้พี่นั่นมันมาอ้อนวอนไปดูบอลกับเพื่อนน่ะ” ยัยแพรวที่นั่งอมขี้ฟันอยู่นานรีบฟ้องทันทีที่ไอ้บ้านั่นโผล่หน้าออกมา เพชรค่อยๆ ตวัดสายตามามองฉันด้วยแววตาหรี่เล็กเหมือนจะจับผิด มองไรวะ แม่งเป็นตากุ้งยิงรึไง

“แล้วยัยนั่นก็โง่ ปล่อยให้มันไปใช่มั้ย”

“อ่าห๊ะ! ปล่อยให้ไปแบบง่ายๆ เลยล่ะค่ะ!”

“อีวี่!!”

“อะไร! กูพูดความจริงโว๊ย!” ไม่รอให้ฉันหันไปโวยอีวีวี่ก็รีบหันมาโวยฉันก่อน เออ ให้มันได้แบบนี้เด้!!

“เหอะ มึงนี่ก็โง่ไม่เลือกเวลาเลยนะรัน”

“กูจะพูดอะไรกับแฟนกูแล้วมันไปหนักหัวมึงรึไงห๊ะ!” แล้วฉันก็เริ่มที่จะแผลงฤทธิ์ใส่ไอ้บ้าเพชรด้วยการเดินไปกระชากมือของมันออกจากปกเสื้อของพี่บาส สายตาคมๆ ของมันที่มองมายังฉันเหมือนจะโกรธนิดๆ ด้วย

“กูจะบอกอะไรมึงนะรัน จะรักใครมึงก็หัดลืมหูลืมตาซะบ้าง ไม่ใช่โง่ดักดานเชื่อทุกอย่างที่มันพูดแบบนี้” ไอ้เพชรเริ่มต้นสวดฉันด้วยใบหน้าที่แสดงออกว่าไม่พอใจ ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าการที่มันมาทำแบบนี้มันต้องการอะไร ในเมื่อมันเองก็ยืนยันชัดเจนว่าเห็นฉันเป็นแค่เพื่อน แต่การกระทำของมันทำให้ฉันคิดไปเกินกว่านั้น เอาจริงๆ นะ ถึงฉันจะมีแฟนแล้วแต่ก็ไม่มีวันไหนเลยที่ฉันจะรักไอ้เพชรมันน้อยลง

“พี่บาสเขาไม่เคยโกหก เขาไม่เหมือนมึงหรอกเพชร”

“กูไปโกหกมึงตอนไหน”

“มีเรื่องไหนบ้างล่ะที่มึงไม่เคยโกหกกู”

“นี่มึงจะชวนกูทะเลาะใช่มั้ย”

“ใจเย็นก่อนนะคะสุดหล่อ~~” แล้วอีวี่ที่เหมือนจะรู้สึกถึงลางมรณะก็รีบลุกขึ้นมาเกาะแขนไอ้เพชรแล้วดึงมันให้ออกห่างจากฉันก่อนที่เราสองคนจะกระโจนใส่กัน ซึ่งไอ้เพชรก็ยอมถอยแต่โดยดี สายตานิ่งๆ ของมันยังคงมองมาที่ฉันด้วยแววตาผิดหวังแปลกๆ

“วันนี้เมนส์อีรันมันมา อย่าไปชวนมันทะเลาะดีกว่านะคะสุดหล่อ”

“งั้นพี่ไปก่อนนะครับ เดี๋ยวเย็นนี้พี่โทรหานะคะน้องรัน”

“มึงสมควรไสหัวไปตั้งแต่กูเดินมาแล้ว”

“แหะๆ เพื่อนน้องรันนี่โหดดีจังเลยนะคะ”

“มึงจะไปดีๆ หรือจะกินตีนกูก่อนค่อยไปห๊ะ!”

“ไอ้เพชร!!” แล้วความอดทนของฉันก็พังครืนลงไม่เป็นชิ้นดี ฉันตะคอกออกมาดังๆ เมื่อมันทำท่าหาเรื่องที่บาสไม่เลิก สิ้นเสียงของฉันไอ้เพชรก็รีบตวัดสายตาดุๆ มามองฉันเร็วๆ พร้อมกับสะบัดมืออีวี่ที่เกาะแขนมันออกอย่างเริ่มที่จะโมโหอีกต่างหาก

“อะไร! ก็มันมาทำกับมึงแบบนี้อ่ะ กูไม่ชอบ!”

“แต่นั่นมันแฟนกู ทีตอนมึงสวีตกับแฟนมึงกูไม่เห็นจะว่าอะไรเลย”

“แต่มึงเป็นผู้หญิงนะรัน!!”

“ผู้หญิงกับผู้ชายมันก็มีหัวใจเหมือนกันแหละเว้ย!” ฉันตวาดเสียงดังลั่นเมื่อไอ้เพชรเริ่มที่จะขึ้นเสียงใส่ฉัน ปกติมันไม่เคยเสียงดังใส่ฉันเลยสักครั้ง และฉันก็ไม่ชอบให้มันมาตะคอกใส่หน้าฉันแบบนี้ด้วย

“มึงคิดว่ามึงเป็นผู้ชายแล้วมึงจะทำอะไรก็ได้งั้นเหรอ!”

“.....”

“ห้ามกูกินเหล้าบ้างล่ะ ห้ามกูมั่วผู้ชายบ้างล่ะ แล้วมึงเคยห้ามตัวเองได้มั้ยไอ้เพชร!”

“เออ.... กูยอมมึงก็ได้”

“.....”

“กูขอโทษ! กูไม่ได้ตั้งใจจะตะคอกใส่หน้ามึงหรอกนะ”

“....”

“เลิกทำหน้าอมขี้แบบนั้นสักทีเหอะ ไปนั่งได้แล้ว จะแดกมั้ยน้ำเนี่ย!” แล้วมันก็เอาของกินเข้าล่อฉันตามสเต็ปเดิมเป๊ะ เพชรบอกด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงนิดหน่อย แต่ก็ยังคงความกวนประสาทเหมือนเดิม

เหอะ สุดท้ายไอ้เพชรก็ยอมฉันเหมือนอย่างเคย

มันจะเป็นแบบนี้ทุกครั้ง เวลาที่ฉันโมโหหรือหงุดหงิดมันจะยอมฉันทุกครั้ง ไม่ว่าฉันจะถูกหรือผิดมันก็จะยอมฉันทุกครั้ง เพราะงั้นเราถึงเป็นเพื่อนกันมาได้ถึงทุกวันนี้ไง

ฉันถอนหายใจออกมาดังๆ แล้วทำหน้าบึ้งก่อนจะเดินกระแทกเท้าไปนั่งลงที่เดิม ทุกท่าทางของฉันอยู่ในสายตาของไอ้เพชรตลอดเพราะมันเอาแต่แอบชำเลืองมองท่าทางของฉัน ฉันแอบเห็นรอยยิ้มแสยะจากมันด้วย ไอ้ผู้ชายร้ายกาจ!!

ที่จริงวันนี้เป็นวันหยุดของไอ้เพชรมันน่ะ แต่ฉันไปคะยั้นคะยอให้มันมาส่งที่มหาลัยเพราะม๊าไม่ว่างมาส่ง ตอนแรกมันก็อิดออดไม่อยากมาล่ะนะ แต่ตอนนี้ไล่ยังไงมันก็ไม่กลับ เลยกลายเป็นว่าตอนนี้มันกลายเป็นเบ้สารพัดนึกของฉันแล้ว ก่อนหน้านี้ฉันก็สั่งให้มันไปซื้อขนมกับน้ำก่อนที่มันจะมาทะเลาะกับพี่บาสไง

“อ๊ะนี่! น้ำของมึง”

“กูสั่งน้ำมะพร้าวปั่นไม่ใช่รึไง” ฉันถามมันพร้อมกับขมวดคิ้วจ้องมองแก้วโค้กที่ไอ้เพชรมันยื่นมาให้ ซึ่งเจ้าตัวก็ทำหน้าตายแล้วยื่นให้ฉันไม่ยอมถดมือกลับ

“เป็นเมนส์เขาไม่ให้กินน้ำมะพร้าว ม๊าไม่เคยสอนรึไงห๊ะ”

“แต่จะกิน เอามานี่!”

“มึงหยุดเลยรัน! เดี๋ยวพอมึงปวดท้องมาก็ลำบากกูอีก กินโค๊กของกูนี่ ส่วนของมึงกูกินเอง!” ไอ้เพชรบอกด้วยน้ำเสียงติดรำคาญเหมือนเดิมก่อนที่มันจะกระแทกแก้วลงแรงๆ ต่อหน้าฉันจนน้ำในแก้วกระฉอกออกนิดหน่อย ทำไมถึงเถื่อนกับผู้หญิงตัวน้อยๆ ได้ถึงขนาดนี้ไอ้เพชร!!!

“เออ! กูยอมมึงครั้งนี้ครั้งเดียวนะเพชร!!” ฉันบอกอย่างยอมจำนนก่อนจะคว้าแก้วโค้กของมันขึ้นกระดกจนหมดไปครึ่งแก้ว งืออออ แสบปากเป็นบ้าเลย

“แม่งกินเข้าไปได้ไงวะ หวานฉิบหายเลย”

“ของมึงก็แม่งโคตรไม่อร่อยเลย” ไอ้เพชรบอกแค่นั้นก่อนจะกระแทกแก้วน้ำมะพร้าวของฉันลงหลังจากที่มันดูดไปเกือบครึ่งแก้วในอึกเดียว สีหน้าของมันตอนนี้เหมือนกินหญ้าแห้งผสมขี้วัวยังไงยังงั้น “จืดฉิบหาย แถมกลิ่นแปลกๆ ด้วย”

“งั้นก็เอามาให้กูดิ กินแค่นั้นแม่งไม่ตายหรอก”

“รอเมนส์มึงหยุดก่อนแล้วกัน เดี๋ยวกูเลี้ยงจนมึงเอียนเลย” ไอ้เพชรบอกฉันด้วยน้ำเสียงเรียบๆ ก่อนที่มันจะโยนแก้วน้ำมะพร้าวที่เหลืออีกครึ่งแก้วลงกับถังขยะอย่างไม่นึกเสียดาย

ฉันลอบมองเสี้ยวหน้าของไอ้เพชรที่มองแก้วน้ำในถังขยะแล้วยิ้มบางๆ ให้กับตัวเองเหมือนคนบ้า ขนาดไอ้พี่บาสที่เป็นแฟนของฉันเขายังไม่ใส่ใจรายละเอียดจุกจิกแบบนี้เลย

ก็มันเป็นซะแบบนี้ไง

....แล้วจะไม่ให้ฉันรักมันได้ยังไง
Prologues :: จุดเริ่มต้นของความสัมพันธ์
3
DEAR FRIEND :: EP1 :: ก็แค่ผู้ชายมันทิ้ง!!!