login

01 หนีภัยที่ดาวโมอา (บทนำ)

สัตว์ชนิดหนึ่งที่มีลักษณะคล้ายกวางขนาดใหญ่ถูกโยนลงไปบนพื้นกรวดหินริมสายธารเล็กๆสายหนึ่ง
ในสายธารข้างหน้านั้นก็ปรากฏเงาร่างของชายผู้มีรูปร่างกำยำแข็งแกร่งคนหนึ่งขึ้นมา
เจ้าของเงาร่างในสายธารนั้นเพ่งพิศดูใบหน้าของตัวเขาเองอย่างพินิศพิเคราะห์..
'นี่เราดูแก่ลงไปจากปีที่แล้วไม่น้อยเลย...' เขาเปรยกับตัวเอง แล้วก็อดคิดรำพึงถึงอดีตก่อนหน้านั้นขึ้นมามิได้ 'เหตุการณ์นั้นมัน... ราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อเร็วๆนี้... เหตุการณ์สำคัญที่ทำให้เราและใครบางคนที่สำคัญต้องเดินทางหลบหนีมา ณ.ที่แห่งนี้ อา.. แอนโดร่าของฉัน อีกเมื่อไรล่ะ... ที่ฉันจะได้กลับไป...?'
แล้วเขาก็สลัดหัวเพื่อขับไล่ความคิดคำนึงที่กำลังเริ่มก่อตัวขึ้นมาอีกเรื่อยๆในหัวของเขา จากนั้นเขาก็วักน้ำในสายธารขึ้นดื่มและล้างหน้าเพื่อขับไล่ความร้อนอบอ้าวของอากาศในยามบ่ายวันนี้
แสงอาทิตย์ยามบ่ายของที่ดาวโมอานี้ แทบจะไม่ต่างจากแสงอาทิตย์ที่ดาวแอนโดร่า แม้ว่าที่แห่งนี้จะอุดมสมบูรณ์ไปด้วยป่าไม้พันธ์ต่างๆมากมายสลับกับทุ่งหญ้าอันกว้างขวางยาวเหยียด แต่การที่ต้องออกมาล่าสัตว์ในป่าลึกแถบนี้ก็กินแรงเขาไปไม่น้อยเหมือนกัน
เขาจำเป็นที่จะต้องล่าสัตว์หนึ่งตัว หนึ่งตัวที่จะต้องมีขนาดไม่เล็กเกินไป เพื่อให้พอเลี้ยงคนสำคัญสองสามคนที่อยู่ในภาระความรับผิดชอบของเขา
คนสองสามคนนั้น... มีคนหนึ่งที่เป็นคนสำคัญมาก ไม่... อาจจะเป็นสองคนก็ได้ที่สำคัญมาก ทั้งนี้ต้องไม่นับตัวของเขาเองกับภรรยาที่ต้องมาพลอยตกละกำลำบากไปด้วย แต่นั่นนับเป็นความลำบากที่น่าภาคภูมิใจมิใช่หรือ ? เป็นความลำบากที่น่าจะเป็นเกียรติอันสูงสุดแก่เขาผู้เป็น... อดีตขุนพลผู้ยิ่งใหญ่แห่งภิภพอณาจักร 'แอนโดร่า'
ภาพในอดีตยังคงวนเวียนอยู่ในสมองของเขาเป็นระยะๆ แม้แต่ขณะที่เขากำลังแบกกวางใหญ่แห่งดาวโมอาขึ้นไว้บนบ่าและกำลังเดินกลับหมู่บ้านชนบทกลางทุ่งหญ้าที่เขาและคนที่เขาต้องดูแลพำนักอยู่
เลยพ้นจากป่าแถบนี้ไปเขาก็จะเข้าสู่ทุ่งหญ้าต่ำๆที่กำลังโบกสะบัดโยกตัวไปมาตามกระแสลมยามบ่ายที่จะช่วยผ่อนคลายความร้อนอบอ้าวลงไปได้บ้าง
และพอพ้นจากแนวทุ่งหญ้านี้ไปก็จะเข้าถึงหมู่บ้านชนบทขนาดย่อมๆที่เหล่าคนสำคัญของเขาที่เขาเองนั้นจะต้องคอยปกป้องไว้ให้ได้ด้วยชีวิต กำลังรอคอยการกลับไปของเขาอยู่
สามปี... สามปีแล้วที่เขาปฏิบัติตัวเช่นนี้ ณ.ที่แห่งนี้ ดาวโมอา ดาวที่ค่อนข้างจะเปลี่ยวร้างและห่างไกลความศิวิไลซ์หลายๆอย่าง แต่ทว่าก็ค่อนข้างจะเป็นที่ๆปลอดภัยกว่าที่ใดในหลายๆที่ใน...
แล้วความคิดคำนึงของอดีตขุนพลผู้ยิ่งใหญ่ก็พลันหยุดชงักลงทันทีขณะที่เขากำลังก้าวเดินอยู่กลางทุ่งหญ้า เมื่อสายตาของเขาตอนนี้เหลือบไปเห็นแสงสะท้อนสีเงินวิบวับอยู่ข้างหน้าในระยะไม่ใกล้ไม่ไกล
แสงสะท้อนสีเงินนั้น มันอยู่ในทิศทางของหมู่บ้านที่เขากำลังจะกลับไปพอดี และมันเป็นแสงสะท้อนของวัตถุที่ไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งส่วนใดของภิภพที่มีแต่ผืนป่าผืนหญ้าแห่งนี้...
อดีตขุนพลผู้ยิ่งใหญ่เหวี่ยงกวางใหญ่ลงไปกับพื้นข้างหน้าทันที... ดวงตาของเขายามนี้ก็พลันเบิกโพลงอย่างวิตกต่อสิ่งที่เห็นอยู่ข้างหน้านั้น
'ไม่... หรือว่านั่นมันจะเป็น...?' แล้วความกังวลอันสุดจะประมาณได้ของเขานั้นก็ประเดประดังเข้ามาดุจทำนบแตก...!
เขารีบออกวิ่งตรงไปข้างหน้านั้นอย่างไม่คิดชีวิต เพราะถ้าเขาช้าเกินไป สิ่งที่จะเกิดขึ้นข้างหน้านั้นคงจะน่ากลัวเกินกว่าที่เขาจะทำใจได้.. แม้ว่าเขาเองนั้นจะคิดทำใจเผื่อไว้แล้วก่อนหน้านี้ก็ตาม...
"ไม่ๆ... ต้องไม่ใช่ตอนนี้สิ...!!" อดีตขุนพลผู้ยิ่งใหญ่ตะโกนออกมาสุดเสียงขณะที่กำลังวิ่งตะบึงไปข้างหน้านั้น...
บรึ้มมมมมมมม........!!!!
เสียงระเบิดดังกึกก้อง ! และดังสะท้อนไปทั่วทุ่งหญ้านั้น...! และแรงระเบิดนั้นก็ทำให้บริเวณหมู่บ้านข้างหน้านั้นเกิดไฟลุกโชติช่วงและกลุ่มควันดำม้วนตัวพวยพุ่งขึ้นสู่อากาศทันที...
อดีตขุนพลผู้ยิ่งใหญ่ชงักฝีเท้าลง สายตาของเขาจับจ้องอยู่ที่กลุ่มควันและรัศมีเปลวเพลิงข้างหน้านั้นอย่างไม่วางตา...
เขาเอื้อมมือลงไปที่ข้างเอว... หยิบวัตถุบางอย่างขึ้นมา
มันคืออาวุธที่มีรูปร่างเป็นกระบองสั้นๆ ตรงปลายเป็นคมมีดวาววับ และเมื่อเขาแตะสวิทบางอย่างที่ปลายด้ามนั้น พริบตานั้นที่ส่วนด้ามก็ขยายยืดยาวออกไปอีกเกือบสองเมตร ส่วนปลายที่เป็นคมมีดก็แยกออกเป็นสามแฉกดุจตรีสูรของเทพโปเซดอน...!
แล้วเขาก็ทะยานเข้าไปในหมู่บ้านที่มีแต่เปลวเพลิงนั้นทันที...!
01 หนีภัยที่ดาวโมอา (บทนำ)
3
02 คนทรยศแห่งแอนโดร่า