3
2
0
BETWEEN

คนหนึ่ง ดื่มกินความมืดบอด คนหนึ่ง ดื่มกินความดีงาม ระหว่างผู้เสพความแตกต่าง สิ่งใดจะคงอยู่...นิรันดร์?

3

อ่าน

2

ตอน

0

ความคิดเห็น
แชร์เรื่องนี้
บทนำ
รีวิวและเรทติ้ง
..

คนหนึ่ง...ดื่มกินความมืดบอดในจิตใจมนุษย์ 
คนหนึ่ง...ดื่มกินความดีงามในจิตใจมนุษย์
สองร่างถือกำเนิดรูปกายด้วยจิตใจแห่งมนุษย์
ระหว่างผู้เสพความแตกต่าง สิ่งใดจะคงอยู่นิรันดร์..?
 .
บทนำ
 
ไม้ใหญ่ใบรกหนาปกคลุมเนื้อที่เกือบสิบกว่าไร่ใจกลางเมือง ปิดบังซ่อนเร้นหลีกหลบสายตาบุคคลภายนอก ไม่อาจมองเห็นเคหะสถานด้านในได้ว่าเป็นเช่นไร รอบๆ กำแพงก่อสูงประมาณสองช่วงตัวของมนุษย์ผู้ชายเต็มวัย ตัวกำแพงไม่สามารถเห็นได้ว่าก่อด้วยสิ่งใดเพราะมันแผ่คลุมไปด้วยตีนตุ๊กแกหนาเห็นเป็นเพียงรูปทรงกำแพงสีเขียวครึ้มเท่านั้น ดั่งว่าเป็นการกางกั้นอาณาเขตอะไรสักอย่าง
 
          มีอะไรอยู่ข้างในนั้นผู้คนต่างสงสัยก็แค่ชั่วระยะเวลาหนึ่ง ไม่มีใครสงสัยอยู่นานเนิ่นด้วยเพราะสังคมเร่งรีบ การงานหนักเหนื่อยทุกคนต่างมุ่งแต่เรื่องของตัวเองเท่านั้น ไม่เสียเวลากับสิ่งนอกเหนือจากชีวิตมากนัก นอกเสียจากยามว่างเว้นใครสักคนจะเพ่งมอง ตั้งคำถาม เหตุใดไม่เคยเห็นผู้คนออกมาจากสถานที่แห่งนี้แม้สักเพียงคนเดียว หรือจะเป็นเพียงแค่สวนรกร้างธรรมดาของมหาเศรษฐีสักคนบนโลกที่หลงลืมสถานที่แห่งนี้ไป
 
          บางคราผู้คนกลับได้ยินเสียงกระซิบกระซาบ เรื่องเล่าเขย่าขวัญจึงระบัดไปปากต่อปาก ไม่มีอะไรยาวไปกว่าลมปากของมนุษย์อีกได้หรอกในโลกนี้...
 
          ภายในซึ่งเร้นหลบไว้กลับปรากฏสิ่งปลูกสร้างอันแปลกแตกต่าง ไม่ได้เข้ากับบรรยากาศของเมืองเขตร้อนแต่ประการใด...
 
..
 
มือเรียวบางยังคงเกาะช่องหน้าต่างโค้ง เถาว์ไอวี่ด้านนอกโผล่หน้ามาทายทัก แววตาสีควันบุหรี่ดูล้ำลึกอย่างคนซึ่งผ่านอะไรมามากมายในชีวิตยังคงทอดมองไปข้างหน้า สักพักจึงได้ยินเสียงถอนหายใจ
 
          “ท่านเป็นกังวล” ผู้อยู่เบื้องหลังไถ่ถาม
          “ใช่ ข้าย่อมกังวลแทร์”
          “เรื่องยังไม่เกิดท่านอย่าห่วงให้มากนักเลย” หญิงสาวเบื้องหลังยังคงปลอบโยน หากอีกฝ่ายกลับทอดถอนหายใจหนักหน่วงหวั่นวิตก
          “อย่างไรเสียข้าก็อดเป็นห่วงลุกซ์ไม่ได้อยู่ดี ข้ากลัว”
 
          บทสนทนาที่ได้ยินเพียงแค่นั้นฉุดกระชากให้ร่างในชุดคลุมยาวสีดำผละจากมา ด้วยอารมณ์ขุ่นมัว ร่างนั้นสลายกลายเป็นฝุ่นสีดำฟุ้งกระจายก่อนจะหายไปในพริบตา หากเพียงแต่เขาจะรั้งอยู่ฟังบทสนทนาถัดไปเพียงแค่อึดใจเดียวเท่านั้น
 
          “โคล์วเองก็เช่นเดียวกัน ข้าเป็นห่วงเขาไม่ยิ่งหย่อน ยิ่งเขาแข็งแรงมากขึ้นเท่าไหร่ข้ากลับยิ่งเป็นห่วงเขามากขึ้นเท่านั้น ผู้เป็นมารดาย่อมเป็นห่วงลูกเสมอกัน”
          “ท่านก็รู้ ระหว่างสองสิ่งนั้นฝ่ายหนึ่งฝ่ายใดย่อมไม่สาบสูญ ดำรงอยู่คู่กันเสมอ”
          “เรื่องนั้นข้ารู้แต่...” นางเหมือนมีบางอย่างหวาดวิตก
          “เจ้าคิดว่าท่านผู้นั้นคือคนที่เราตามหาอยู่รึไม่”
          “ข้าหวังให้เป็นเช่นนั้นท่านหญิง แต่กลับไม่แน่ใจ อายุขัยของท่านผู้นั้นใกล้แตกดับ และข้าไม่อาจคิดสืบเนื่องไปนับจากนี้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นบ้างหลังจากการจากไปของท่านผู้นั้น”
 
          เสียงถอนหายใจของอวานีตามมาหลังจากจบประโยคของแทร์ ดวงตาของนางอิดโรยล้าแรง เหน็ดเหนื่อยกับการตามหา สู้อุตส่าห์มาถึงนี่หวังว่าอาจพบเจอ...
 
          “บางคราข้าก็ว่าข้าเป็นเพียงหญิงโชคร้ายคนหนึ่งซึ่งถูกเลือก กี่ร้อยกี่พันปีที่ข้าต้องเผชิญกับความรู้สึกเช่นนี้ คอยมองดูความเป็นไปแห่งโชคชะตามนุษย์ สิ่งใดจะเติบโตขึ้นในใจของพวกเขา และข้าก็ยิ่งสงสารโคล์วผู้เติบโตด้วยสิ่งชั่วช้าเหล่านั้นเพื่อหล่อเลี้ยงชีวิตจิตวิญญาณ”