102k
7.7k
250
4.6
รักเร่าร้อน
10 รีวิว

"เปราะบาง เย้ายวน และเร่าร้อน" เป็นนิยามที่ดีที่สุดของความรักแห่งบุรุษและอิสตรีในเมืองใหญ่ ท่ามกลางผู้คนที่มากมายสับสน เราก็กลายเป็นคนใหม่ได้ในพริบตา ไม่ต้องรับผิดชอบใด ๆ ต่อการกระทำและอดีตที่ปวดร้าว นี่คือ นิยายอีโรติคที่สอดไส้ปรัชญาการใช้ชีวิตของผู้คนในยุคสมัยนี้ วรรณกรรมชิ้นนี้ไม่ได้มีหน้าที่สั่งสอนศีลธรรม แต่ต้องการปลดปล่อยความรุ่มรวยและเสน่ห์ลี้ลับของชีวิต อีกทั้งยังมีด้านมืดและความกระหายเร่าร้อนอีกด้วย

7,657

อ่าน

64

ตอน

43

ความคิดเห็น
แชร์เรื่องนี้
บทนำ
รีวิวและเรทติ้ง
บทที่ 1 เปิดม่าน
 
“หากยังเขียนนิยายรักหวานเลี่ยนแบบนี้ เราจะเลิกตีพิมพ์ผลงานของคุณตลอดกาล”
 
เจ้หวาน บรรณาธิการสาวสวยของสำนักพิมพ์แห่งหนึ่ง โทรมาตามจิกอีกแล้ว ไม่รู้ว่าผมไปสร้างความโกรธแค้นให้เธอแต่ชาติปางใด
                “ผมทำผิดตรงไหน ที่อยากนำเสนอด้านมุมที่งดงามให้โลกใบนี้”
                “คุณไม่ได้ผิด แต่คนอ่านต่างหากที่เปลี่ยนไป คุณก็ต้องเล่นตามเกม”
                “พวกเขาต้องการอะไร”
                “ฉากกอดจูบ เล้าโรม และอีโรติก คุณต้องเพิ่มเข้าไปเสียบ้าง” เธอหัวเราะคิกคัก และรีบวางสายไปก่อนที่ผมจะทันได้โต้ตอบ
                 
                อนิจจา ! ผมชื่อ พรหมมา แต่กลับไม่สามารถลิขิตชีวิตตัวเองได้ แม้แต่ผู้หญิงตัวน้อย ๆ ก็สามารถขู่เข็ญบังคับผมได้
                เมื่อคิดถึงแว่นตาแฟชั่นอันโตของเจ้หวาน บรรณาธิการสุดโหด ผมก็ยิ่งคั่งแค้นใจกว่าเดิม ตัวเธอเองก็ไม่ใช่เด็กมัธยมแล้ว แต่กลับชอบแต่งตัวเปรี้ยวจี๊ดโชว์สัดส่วนเร้นลับ ช่างไม่ละอายฟ้าดินเลย
                ‘นมพุ่ง นุ่งสั้น จัดฟัน’
                สักวันหนึ่งผมจะต้องจัดการเธอให้ได้ เป็นผู้หญิงแท้ ๆ แทนที่จะนิยมความรักหวานละมุน กลับมาบอกให้ผู้ชายเพิ่มฉากอีโรติกเข้าไป
 
                บทพิศวาสไม่ใช่เรื่องยากสำหรับผม เพราะหลังจากที่เลิกร้างกับแฟนคนแรกแล้ว ชีวิตก็กลับคืนสู่อิสรภาพอีกครั้ง จึงได้มีประสบการณ์แปลกใหม่ในชีวิตอยู่บ้าง
                แต่เมื่อถึงจุดหนึ่ง คุณก็จะพบว่ามีเพียง ‘ความว่างเปล่า’ เท่านั้น ไม่มีอะไรเติมเต็มหัวใจได้เท่ากับความรักที่แท้จริงเลย
 
                เสียงไขกุญแจห้องเข้ามา
                “เจ้นงคราญ แต่งตัวสวยทุกวันเลยนะครับ” เธอเป็นเมียน้อยของเสี่ยวิบูลย์เจ้าของอพาร์ทเมนท์ที่ผมเช่าอาศัยอยู่นี้ ผมจึงต้องเอาใจเธอเป็นพิเศษ
                หน้าตาของเธอไม่จัดว่าสวยระดับนางเอก แต่เข้าฉากเป็นนางร้ายได้สบาย โดยเฉพาะสัดส่วนที่โค้งเว้าและท่อนขาที่ยาวเรียว ย่อมทำให้พระเอกทั้งหลายหวั่นไหวใจ
                “เรียกว่า นงเฉยๆ ดีกว่า เราไม่ใช่คนอื่นไกล” ผมรีบยกเก้าอี้มาให้นั่ง แต่เธอกลับถือวิสาสะกระโจนลงมาที่ตักของผม
 
                เสื้อผ้าที่บางเบาของเธอเสียดสีไปกับหน้าอกของผม ทำให้เพลิงแค้นที่ถูกเจ้หวานย่ำยีหัวใจได้โอกาสปะทุออกมา มือขวาที่เนียนนุ่มเพราะไม่ต้องทำงานหนักของเจ้นงคราญยื่นไปจับที่ ‘ของกลาง’ อันเร้นลับของผมอย่างไม่ปราณี ส่วนมือซ้ายนั้นก็ยังบังคับมือขวาของผมให้เอื้อมไปแตะยอดปทุมถันของเธอ
                ความเนียนนุ่มเต่งตึง ทำให้ผมสุดจะอดกลั้นอีกต่อไป แต่ยังดีที่ริมฝีปากยังไม่ถูกอะไรบางอย่างของเธออุดเอาไว้ จึงร้องตะโกนขอความช่วยเหลือเป็นเฮือกสุดท้าย
 
                “เสี่ยวิบูลย์รู้เข้า เราจะฉิบหายกันหมดนะเจ้” เธอหยุดชะงักเล็กน้อย ผมจึงรีบรุกต่อไปว่า “ที่นี่ไม่ปลอดภัย ไว้วันหน้าเราค่อยนัดเจอกันข้างนอก”
                มือของผมชี้ไปที่วิวทิวทัศน์เบื้องนอก เธอมองตามและนึกฝันอย่างเคลิบเคลิ้ม ผมจึงรีบขยับหนีออกมาจากรัศมีอันตราย
                “คุณรับปากแล้ว ห้ามบิดพริ้วภายหลัง”
                “ผมไม่เคยหลอกลวงใคร”
                “วันนี้จะปล่อยคุณไปก่อน แต่ต้องจ่ายค่าเช่าห้องที่ค้างไว้ 6,000 บาท ห้ามขาดแม้แต่บาทเดียว”
                 
                เอาตัวรอดไปได้หนึ่งเปลาะแล้ว แต่ก็ยังไม่วายถูกต้อนเข้าจนมุม
                ผมเปิดกระเป๋าสตางค์ที่แฟบลีบ เฝ้าภาวนาให้มีเงินพอดีกับที่เธอต้องการ
                “5,900 บาท นับดูให้ดีนะครับเจ้ ที่เหลือผมขอติดไว้ก่อน” ผมมองเธอด้วยสายตาวิงวอน หากทว่า สายตาที่เธอมองกลับมากลับเต็มไปด้วยความยั่วยวน ผมรีบเขยิบตัวหนี แต่มือของเธอขยับมาลูบไล้ที่จุดอ่อนไหวบริเวณหน้าอกของผมแล้ว
                “อย่าแตะต้องมันนะครับ ผมมีเงินให้เจ้แล้ว” หลังจากได้รับสัมผัสนุ่มนวลจากปลายนิ้วของเธอ ทำให้ผมนึกขึ้นมาได้ว่า เงินที่เหลือนั้นซ่อนอยู่ที่ใด
                “นี่เป็นเงิน 88 บาท สุดท้ายในชีวิต เหลืออีกแค่สิบสองบาท ยกให้ผมเถิดนะครับ” ผมยกมือไหว้เธอ มันเป็นเงินทอนที่ติดกระเป๋าเสื้อมา หลังจากที่ซื้อโค้กใส่น้ำแข็งจากร้านเซเว่นใต้อพาร์ทเมนท์แห่งนี้
                “คุณยอมเป็นของเจ้ แล้วเงินทั้งหมดก็จะกลับคืนเป็นของคุณ” เธอขยับริมฝีปากที่หอมกรุ่นมากระซิบที่ข้างหูของผม
 
                ชีวิตคนเมื่อถึงคราวตกอับ ก็มักจะเป็นเช่นนี้ ทุกอย่างจะบีบคั้นเรา จนกระทั่งไม่สามารถขยับอะไรได้เลย ดิ้นรนไปเท่าไร ก็ยิ่งมัดตัวเองเท่านั้น
                ผมยังมีทางรอด เพียงแต่จะโหดร้ายกับชีวิตมากเกินไป