login

ตอนที่ 1

บทนำ
(เกลียด) แรกพบ
 
โรงเรียนมัธยมแห่งหนึ่ง
“ไปกันยังวะ”
‘เก้า’ เดินมาหาเพื่อนในกลุ่มสองคนที่กำลังยืนรออยู่หน้าโรงเรียนหลังจากไปเข้าห้องน้ำ วันนี้พวกเขานัดกันว่าจะไปกินปิ้งย่างเพื่อฉลองสอบเสร็จ เนื่องจากการสอบครั้งนี้เป็นการสอบครั้งสุดท้ายในฐานะนักเรียนมัธยมปลาย จากนี้พวกเขาก็จะเรียนจบและแยกย้ายกันไปเรียนที่อื่นแล้ว
“รอมึงกับไอ้เรนเนี่ยแหละ” เพื่อนคนหนึ่งตอบ
‘เรน’ เป็นเพื่อนอีกคนในกลุ่มซึ่งมีพี่ชายอยู่คนหนึ่งชื่อ ‘ซัน’ ตอนนี้ซันเรียนจบมหาวิทยาลัยแล้ว กำลังวางแผนจะเปิดร้านกาแฟ เก้าได้ยินว่าเขามองทำเลร้านไว้ไม่ไกลจากโรงเรียนนี้นัก
“อ้าว! ไอ้เรนมันยังไม่มาอีกเหรอ” เก้าถามอย่างแปลกใจ
“เออ! มันบอกกูว่าจะไปเข้าห้องน้ำตั้งนานแล้วนะ”
“แม่ง ป่านนี้ยังไม่มาอีก นี่มันตกส้วมตายไปยังวะ”
“สงสัยไปหาสาวแหงๆ มันจะชิ่งเราไปกะสาวป่ะวะเนี่ย”
“แล้วพวกมึงโทรหามันยัง” เก้าถามต่อหลังจากฟังเพื่อนๆ บ่น
“กูโทรไปแล้วแต่มันไม่ยอมรับสายกู”
“งั้นพวกมึงรอนี่แหละ เดี๋ยวกูไปตามมันเอง”
เก้าเดินกลับเข้าไปในโรงเรียนแล้วตรงไปที่ตึกเรียนของพวก ม.ห้า เขาจำได้ว่าผู้หญิงที่เรนกำลัง ‘คุยๆ อยู่’ เรียนอยู่ชั้นไหน และคิดว่าบางทีเรนอาจไปล่ำลาหรือนัดเจอกับเธอก่อนเรียนจบก็ได้
ตอนนี้เลิกเรียนได้สักพักแล้ว ภายในโรงเรียนแทบไม่มีนักเรียนเหลืออยู่เลย และมันเงียบมากจนเก้าได้ยินเสียงฝีเท้าของตัวเอง เขาเดินไปจนเกือบจะถึงที่หมาย แต่ตอนนั้นเอง! เก้าก็ได้ยินเสียงเอะอะดังมาจากมุมตึกเหมือนคนกำลังจะมีเรื่องกัน เสียงนั้นทำให้เขาชะงักฝีเท้าด้วยความตกใจ
“กูขอโทษ! กูไม่รู้นี่หว่าว่าน้องเขาคุยกับมึงอยู่”
“ขอโทษงั้นเหรอ! มักง่ายเกินไปหน่อยมั้ง”
“แต่กูไม่รู้จริงๆ นี่หว่า กูขอโทษ”
เสียงของเรนดึงสติเก้ากลับมา เขารีบวิ่งเข้าไปดูเหตุการณ์ แล้วภาพตรงหน้าก็ทำให้เขาถึงกับตกใจจนสีหน้าซีดเผือดเมื่อเห็นว่ามีนักเรียนชายกลุ่มหนึ่งกำลังรุมซ้อมเพื่อนของเขา
ใบหน้าของเรนบอบช้ำ มุมปากมีเลือดซึม ชุดนักเรียนมอมแมม และถูกผู้ชายร่างโตกระชากคอเสื้อโดยมีผู้ชายอีกคนที่น่าจะเป็นหัวหน้ากลุ่มยืนกอดอกมองผลงานอย่างพออกพอใจ
นี่มันจะมากเกินไปแล้วนะ ทำไมต้องทำร้ายกันขนาดนี้!
“เฮ้ย! พวกมึงหยุดนะ!”
เก้าตะโกนเหมือนไม่กลัวตาย แต่เห็นสภาพเพื่อนแล้วเขาก็ทนนิ่งเฉยต่อไปไม่ได้ และสิ้นเสียงนั้นคนทั้งกลุ่มก็หันมามองเก้าทันทีโดยเฉพาะคนที่เป็นหัวหน้ากลุ่มอย่าง ‘พีท’ หมอนั่นเหยียดยิ้มที่มุมปาก สายตาที่มองมาก็เอาเรื่องจนเก้ารู้สึกกลัวอย่างบอกไม่ถูก แต่เขายังพยายามทำใจดีสู้เสือ
มาถึงขั้นนี้แล้วเขาจะขี้ขลาดวิ่งหนีได้ยังไง
“รุมซ้อมคนคนเดียว...ไม่หมาหมู่ไปหน่อยเหรอวะ!”
ปากมักไปไวกว่าความคิดเสมอ พอตะโกนออกไปแล้วทำให้คนกลุ่มนั้นตาลุกวาว เก้าก็ถึงกับถอยหลังไปหนึ่งก้าวแล้วกลืนน้ำลายฝืดๆ ลงคอเพราะกลัวว่าพวกมันจะเปลี่ยนเป้าหมายมารุมตีเขาแทน
ถ้าไม่ติดว่าอยากช่วยเรน เขาคงรีบวิ่งหนีอย่างไม่คิดชีวิตไปแล้ว ต่อให้เขาจะมีฝีมือในการเตะต่อย แต่พวกนั้นมีกันถึงห้าคน ไม่มีทางที่เขาจะสู้พวกมันได้แน่ๆ ในเมื่อแต่ละคนท่าทางเอาเรื่องทั้งนั้น
ประเด็นสำคัญคือคนอย่างเก้าเตะต่อยใครเป็นเสียที่ไหนกัน!
อีกอย่าง...เก้าก็จำได้ว่าคนพวกนี้มีเรื่องทะเลาะวิวาทจนเดินเข้าห้องปกครองเป็นว่าเล่น ชีวิตเด็กเรียนอย่างเขากับคนพวกนี้เหมือนเป็น ‘เส้นขนาน’ กันเลยด้วยซ้ำ เขาไม่คิดจริงๆ ว่าวันนี้ต้องมาเผชิญหน้ากัน แต่จะว่าไปแล้วเขาก็เสียดายชีวิตดีๆ ของพีทไม่น้อยที่เกิดมารูปร่างหน้าตาดี บ้านรวย และมีพร้อมทุกอย่างแต่กลับเลือกใช้ชีวิตเสเพล เกเร และมีเรื่องกับชาวบ้านเขาไม่เว้นแต่ละวันแบบนี้
ชีวิตพีทคงสุขสบายไร้ปัญหาก็เลยสร้างปัญหาขึ้นเสียเอง
“เล่นมันเลยดีมั้ยวะพีท!”
คนที่กระชากคอเสื้อของเรนโยนเรนไปให้เพื่อนอีกสองคนล็อกแขนเอาไว้ก่อนทำท่าจะเข้ามาจัดการเก้า แต่พีทเอามือกันไว้ก่อนทั้งๆ ที่สายตาเขาเหมือนจะ ‘หมายหัว’ เก้าเอาไว้แล้ว
“ไม่ต้อง! ท่าทางอ่อนๆ อย่างนั้นกระทืบไปแม่งก็ตายเปล่า”
“พวกมึงทำเพื่อนกูทำไมวะ” เก้าถึงกับกำหมัดแน่นเมื่อได้ยินคำพูดดูถูกจากอีกฝ่าย
“เพื่อนมึงเสือกมายุ่งกับเด็กกูก่อน! ส่วนมึง...ถ้าไม่อยากเจ็บตัวก็ไม่ต้องมาเสือก” พีทตวาดแล้วหันไปจ้องหน้าเรนที่สภาพสะบักสะบอมเหมือนถูกรถสิบล้อเหยียบมา “แล้วอย่าปากมากนะมึง”
พูดจบก็พยักหน้าให้เพื่อนก่อนจะเดินนำออกไปโดยไม่ปรายตากลับมามองเก้าอีกเลย จากนั้นพวกที่เหลือก็เดินตามไปโดยไม่ลืมข่มขู่เก้ากับเรนว่าอย่าบอกเรื่องนี้กับใครถ้าไม่อยากเจ็บตัว
“เป็นไงบ้างวะมึง!”
เก้าวิ่งเข้าไปดูอาการเรนที่ถูกโยนลงไปคลุกฝุ่นบนพื้น ก่อนจะช่วยพยุงเพื่อนขึ้นด้วยความเป็นห่วง เห็นสภาพเรนแล้วเขายิ่งเจ็บใจจนอยากจะไปแจ้งตำรวจมาจับพวกเวรนั่นจริงๆ
พวกมันคิดว่าตัวเองบ้านรวยแล้วจะทำอะไรก็ได้หรือไง!
“เจ็บสิวะ” เรนบอกเสียงเบาขณะซี้ดปากไปด้วย
“ไปแจ้งความดีมั้ยวะ มันกล้าทำกับมึงขนาดนี้ เดี๋ยวก็มารุมมึงอีก”
“ไปแจ้งความแล้วจะทำอะไรมันได้วะ พ่อมันรวยจะตาย เดี๋ยวก็ประกันตัวมันออกมาอยู่ดี ขืนมันรู้ว่ากูไปแจ้งความ รอบหน้ามันฆ่ากูแน่” เรนบอกพลางเช็ดเลือดออกจากมุมปาก
“มึงนี่หงอมันมากนะเนี่ย”
“เออๆ ช่างกูเหอะ แต่ถ้ากูเลิกยุ่งกับน้อง ‘มิ้นต์’ มันก็คงไม่มายุ่งกับกูแล้วล่ะ” เรนบอก
ความจริงเรนก็รู้ว่าตัวเองผิดเองที่ดันไปยุ่งกับเด็กของพีทก่อน แต่เขาไม่เคยรู้เลยว่ามิ้นต์คุยกับพีทอยู่ก่อนแล้ว ถ้าเขารู้...ไม่มีทางที่เขาจะคิดสั้นไปยุ่งกับเด็กของพีทแน่ คนในโรงเรียนนี้ต่างก็รู้ดีกันทั้งนั้นว่าถ้าอยากมีชีวิตดีๆ และอนาคตที่สวยงามก็อย่าไปขวางทางคนในกลุ่มพีทเด็ดขาด
“ตามใจมึงแล้วกัน แล้วสภาพมึงเป็นแบบนี้จะไปแดกปิ้งย่างกับพวกกูได้มั้ยวะ”
“ปิ้งย่างเอาไว้ก่อนได้มั้ย ตอนนี้มึงพากูไปหาหมอก่อน เลือดกูไหลจะหมดตัวแล้วเนี่ย”
เก้าส่ายหัวที่เรนยังมีอารมณ์มาพูดเล่นอยู่ได้ แต่ก็ดีแล้วล่ะที่เรนเป็นคนไม่คิดมากหรือเจ้าคิดเจ้าแค้น ไม่อย่างนั้นเรนก็คงไม่แคล้วมีเรื่องกับพีทจนตายกันไปข้างหนึ่งแน่!
ตอนที่ 1
3
ตอนที่ 2