login

บทนำ วันเกิดกันต์

 
บทนำ
 
วันนี้เป็นวันสำคัญครับ เป็นวันเกิดของกันต์เราเคยคบกัน แต่ผมมีธุระต้องไปจัดการอยู่ช่วงหนึ่งเลยทำให้เราเลิกกัน นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เราเลิกกันหรอก เพียงแต่เราห่างกันนานกว่าที่เคยนิดหน่อย
ผมกำลังจะไปง้อเขา
หวังว่าเขาจะยอมหายโกรธ
มองกล่องของขวัญวันเกิดในมืออย่างมีความสุข ทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นนั้นผมพยายามทำเพื่อเขา เชื่อว่าถ้าเขารู้เขาจะรักผมมากกว่าที่เป็นอยู่แน่ๆ
ผมยืนโบกแท็กซี่ เกือบๆครึ่งชั่วโมงแล้วแต่ก็ไม่มีคันไหนจอดรับ ทำไมกันนะคนยิ่งรีบๆอยู่ ผมอยากจะเป็นคนที่ให้ของขวัญแก่เขาเป็นคนแรก คิดเอาไว้ตั้งแต่เมื่อคืนแล้ววันนี้กันต์ก็ไม่มีเรียน
ในที่สุดแท็กซี่คันสีชมพูก็จอดเทียบฟุตบาทที่ผมยืนอยู่ ผมปาดเหงือออกจากหน้าผาก กระชับหมวกไหมพรมที่สวม กลัวว่าจะมีใครเห็นเข้าเสียก่อน
“ไปคอนโดxxxแถวxxxครับ” ผมบอกจุดหมายปลายทางแก่โชเฟอร์
รถแล่นไปตามถนน ผมมองออกไปทางประตูหน้าต่างรถ รู้สึกคิดถึงเส้นทางที่คุ้นเคย เพียงแค่เดือนกว่าๆมันเหมือนไม่ได้เห็นมาเป็นปี
รถก็ยังติดเหมือนเดิมเลยน้า
นี่ขนาดมาทางด่วนยังติดขนาดนี้ เหลือมองนาฬิกาเวลาสายมากๆแล้ว กลัวว่ากันต์จะออกไปไหนเสียก่อน ผมนั่งลุ้นไปอย่างกังวลผสมตื่นเต้นเมื่อรถขับเข้าใกล้จุดหมายเรื่อยๆ


ในที่สุดก็ถึง ผมจ่ายค่าแท็กซี่แล้วก้าวลงจากรถ ใจเต้นแรงด้วยความตื่นเต้นมือทั้งสองข้างชื้นไปด้วยเหงื่อสูดหายใจเข้าลึกๆแล้วเดินเข้าไปในตึก
“สวัสดีดีครับคุณฟ้า” ผมทักคุณอิงฟ้า เธอเป็นประชาสัมพันธ์ของคอนโดนี้ ซึ่งคุ้นหน้าคุ้นตากับผมเป็นอย่างดี ผมมักจะเอาขนมมาฝากเธอประจำแต่วันนี้ผมไม่ได้เตรียมตัวมา เอาไว้คราวหน้าผมจะซื้อมาฝากนะครับ
คุณอิงฟ้าเธอเงยหน้าขึ้นมาเมื่อเห็นว่าเป็นผมก็ทำหน้าตกใจก่อนจะเปลี่ยนเป็นยิ้มหวาน
“สวัสดีค่ะคุณภาพวาด ไม่เจอกันนานนะคะ”
“ครับ แล้วนี่กันต์อยู่ไหมครับ”
“เอ่อ...มาหาคุณกันต์สินะคะ” คุณฟ้าชะงักที่ได้ยินชื่อกันต์
“มีอะไรรึเปล่าครับ” เห็นท่าทางของเธอแปลกไป คุณอิงฟ้ามีสีหน้าลำบากใจ
“คุณกันต์อยู่ค่ะ ยังไม่ได้ออกไปไหน” นึกว่ากันต์จะไม่อยู่แล้วเสียอีก ผมถอนหายใจอย่างโล่งอก เห็นคุณฟ้าทำท่าทางอ้ำอึ้ง “งั้นผมขอตัวนะครับ” ผมลาเธอก่อนจะหยิบคีย์การ์ดจากกระเป๋ากดลิฟต์ขึ้นไปชั้น4ที่ห้องกันต์
ฟู่ววว
ถอนหายใจอีกรอบ หยุดยืนอยู่ที่หน้าประตูห้องค่อยๆยกมือขึ้นเคาะ ที่ไม่ใช่คีย์การ์ดเพราะอยากจะเซอร์ไพร์ กันต์คงจะตกใจน่าดู

แค่คิดก็ขำ

แอ๊ดดดด

“เซอร์ไพร์!” ทันทีที่ประตูเปิดออกผมก็สวมกอดร่างที่คุ้นเคย ร่างสูงค่อยๆดันผมออก สีหน้าเขาดูอึ้งคงจะตกใจ
“วาด..”
“วาดเอง สุขสันต์วันเกิดนะกันต์ ทีมมีของขวัญมาให้ด้วยนะรับรองว่ากันต์จะต้องดีใจมากแน่ๆ” ผมยื่นกล่องของขวัญให้กันต์ เขารับไปแบบมึนๆ
“คิดถึงที่สุดเลย”
ผมสวมกอดคนที่รักเอาไว้อีกครั้งสองแขนรัดแน่นซึมซับความรู้สึกต่างๆที่แสนคิดถึง กันต์เองก็กอดตอบ แต่สักพักเขาก็ดันตัวผมออกอย่างแรง
“กันต์?” ผมเรียกเขาเสียงเบาหวิว เขาคงยังเคืองผมอยู่แน่ๆ
“มาทำไม…”
“ยังโกรธวาดอยู่เหรอ” ผมค่อยๆหุบยิ้ม ทำหน้าหงอยๆทุกครั้งกันต์จะต้องใจอ่อน สายตาที่ส่งไปคล้ายลูกแมว กันต์เบือนหน้าหนี
ผมยิ้ม ท่าทางแบบนี้เขากำลังจะใจอ่อน
“วาดขอโทษนะกันต์ที่ทำให้เสียใจ แต่วาดมีเหตุผลนะ กันต์ฟัง..”
“หยุดพูด!” ผมสะดุ้ง เขาตะคอกเสียงดัง กล่องของขวัญใบเล็กถูกปาลงพื้น
“กันต์...”
“เราเลิกกันแล้วนะ เผื่อวาดจะลืม” คำพูดของเขาเหมือนเข็มที่แทงหัวใจ มันเจ็บจี๊ดๆ
“กันต์... วาดมีเหตุผล”ผมยื่นมือไปกำชายเสื้อของกันต์เอาไว้ มองใบหน้าของคนที่รัก มันช่างเฉยชา ราวกับคนตรงหน้าคือชายที่ผมไม่เคยรู้จัก
“....” มือของผมสั่น รู้สึกกลัว
“กันต์กำลังโกรธ”
“....” กันต์เงียบ มีเพียงสายตาแข็งกร่าว
“วาดขอโทษ เราคืนดีกันนะ”
“....” กันต์ยังคงไม่พูดอะไรออกมา ขอบตาของเขาแดงกล่ำ ไม่มองหน้าผม
“...” ผมกำเสื้อเขาจนยับ พยายามทำใจดีสู้เสือ ไม่กล้ามองไปที่ร่างสูงอีกแล้ว
รอบข้างเงียบสงัด...
ได้ยินเสียงสูดหายใจเข้ายาวๆและเสียงถอนหายใจแรงๆตามมา มือหนาทาบลงที่มือข้างที่กำชายเสื้อของเขาเอาไว้พยายามจะดึงออก ผมยื้อเอาไว้สุดแรงจนเขายอมแพ้
“วาดทิ้งเราไปแล้ว...จะกลับมาทำไม”

นั่นสิ

ผมจะกลับมาทำไม ในเมื่อเลือกที่จะเดินออกมาตั้งแต่ทีแรก ผมไม่ตอบคำถามของกันต์ ไม่แม้แต่จะเงยหน้าสบตา เพราะหากผมขยับตัวแม้เพียงเล็กน้อย
อาจจะล้มลงไป...
แล้วเผลอร้องไห้ออกมา

ผมมันเป็นใจร้าย ภาพวันที่กันต์คุกเข่าขอร้องอ้อนวอนให้ผมไม่ทิ้งเขายังติดอยู่ในหัวใจ ผมยืนก้มหน้าสายตาจดจ่ออยู่ที่ปลายเท้า มือกำชายเสื้อคนตรงหน้าเอาไว้แน่น ริมฝีปากถูกขบกัดจนแดงได้กลิ่นคาวเลือดคลุ้ง
“กันต์คะ เอะใครเหรอคะ” หญิงสาวตัวเล็กเดินออกมา เธอมองผมด้วยความสงสัยมือที่กำชายเสือหลุดออกอย่างไม่มีแรง ผมเห็นมือเล็กๆกำลังแตะที่แขนของกันต์ ก่อนนิ้วของทั้งคู่จะผสานกัน
ข้างกายของกันต์มีคนอื่นเสียแล้ว
“ขอโทษครับ ผมมาผิดห้อง” ผมเงยหน้าขึ้นกลั้นน้ำตาสุดฤทธิ์ พยายามยิ้มแต่คงจะเป็นยิ้มที่ฝืนมากในสายตาของทั้งสอง มันสมควรแล้ว
สาสมกับสิ่งที่ผมทำกับกันต์
ผมหันหลังเดินจากมาทันที ขาแทบจะไม่มีแรงเดิน น้ำตามากมายพลั่งพลูไหลรินลงมาหยดไปตามทางที่เดินผมพยายามเดินมาให้ถึงป้ายรถเมล์ ร้อนตอนเที่ยงช่างร้อนอบอ้าว รู้สึกเจ็บหน่วงๆที่หัวสองมือยกกุมเผลอมองขึ้นไปสายตาสะท้อนแสงจ้า
อ่า
ไม่ไหว...
ตุบ!
“คุณครับ!"

#หมีเม้ามอย
แวบมาเปิดเรื่องใหม่ค่า แหะๆ พอดีอยากเขียนแนวใหม่ๆดู นิยายเรื่องนี้แนวอบอุ่นๆละมันค่ะ ไม่ค่อยดราม่าเท่าไหร่ ยังไงฝากด้วยนะคะ 
ปล.รบกวนติดแฮชแท็ก #ความรักของภาพวาด ให้หมีหน่อยนะคะ
รัก.
บทนำ วันเกิดกันต์
3
บท 1 ภาพวาดกับการเจอคุณหมอ