login

ตอนที่ 1 มีเรื่องให้เจ็บตัว

(เก้า Part)
เสียงโครมครามดังมาจากทางฝั่งกำแพงหลังโรงอาหารคณะวิศวกรรม ผมเห็นเป็นเรื่องปกติเพราะเด็กวิศวะที่นี่สายเถื่อนอยู่แล้ว คงเป็นการทะเลาะวิวาทกันแบบที่เคยๆ ผมเคยเรียนวิศวะครึ่งเทอมแต่ต้องซิ่วไปเรียนสถาปัตย์เพราะรู้สึกว่ามันจะต่อยอดได้มากกว่า ที่บ้านผมทำเกี่ยวกับการรับเหมาก่อสร้างอสังหาริมทรัพย์ การเรียนสถาปัตย์ผมจึงถือว่าจำเป็น ส่วนเรื่องการบริหารนั้นถ้าผมไม่ขี้เกียจก็อาจจะต่อโทสายบริหาร แต่ถ้าขี้เกียจก็เรียนรู้หน้างานไปเลยแล้วกัน เพราะทุกวันนี้ผมก็ช่วยพ่อทำงานที่บริษัทอยู่ตลอด
"ไอ้สัส พวกมึงแม่งก็หมาหมู่กันแบบนี้สินะ ไอ้พวกขี้ขลาด หึหึ" ผมกำลังจะเดินผ่านเลยไปเฉยๆ แต่พอได้ยินเสียงที่คุ้นๆ เท้าผมก็หยุดชะงักทันที
"ปากดีนักนะมึง อยากโดนแทงเหมือนเพื่อนมึงเหรอ" เสียงคนอีกคนกำลังข่มขู่ ผมเดินย่องไปมองที่กลุ่มพวกมัน เสื้อช๊อปสีแดงเลือดหมูบ่งบอกชัดเจนว่าเป็นพวกวิศวะอย่างที่ผมคิดไว้ พวกมันมีกันประมาณสี่ห้าคน โชคดีที่มันยืนหันหลังให้ผมจึงไม่มีใครสังเกตเห็นผม ยกเว้นคนที่ยืนพิงกำแพงเลือดอาบหน้าอยู่ตอนนี้
"พี่พอร์ช" พี่พอร์ชมองเห็นผมแล้ว ทำไมผมถึงรู้สึกว่าพี่พอร์ชมันกำลังพยายามบอกให้ผมไปนะ สายตาที่เขาส่งมาให้เหมือนจะบอกผมว่าอย่าเข้ามา
ผลั่ก
"อึก" เสียงจุกของพี่พอร์ชดังพอที่ผมจะได้ยิน สมองผมสั่งให้เดินหนีไปอย่าไปยุ่ง เพราะผมกับไอ้พี่พอร์ชไม่ได้ถูกกันเท่าไหร่ ผมเกลียดขี้หน้ามันมาตลอด เพราะมันชอบกวนตีนผม
"สงสัยปากแบบมึงนี่อยากกินโจ๊กมากกว่ากินข้าว ฮ่าๆ ๆ ๆ " เสียงพวกนั้นหัวเราะลั่น ผมมองพี่พอร์ชที่นั่งกองไปกับกำแพงเหมือนคนหมดทางสู้
"ออกไป!! " ผมทนไม่ไหว ถึงแม้จะไม่ชอบพี่พอร์ช แต่มันก็เป็นรุ่นพี่ผม ผมกำลังจะก้าวเข้าไปช่วย อยู่ดีๆ พี่พอร์ชก็ตะโกนขึ้น ไอ้พวกนั้นมองหน้ากันงงๆ
"อย่าเข้ามา!! " ผมชะงักเท้าทันที
พลั่ก! หนึ่งในพวกนั้นเตะเข้าที่ท้องพี่พอร์ชแรงๆ พี่พอร์ชถึงกับนอนลงไปกับพื้น
"มึงเพิ่งจะกลัวกูเหรอ ฮ่าๆ ๆ ไอ้ลูกหมา" พวกนั้นกำลังเข้าใจว่าพี่พอร์ชห้ามไม่ให้มันเข้าไปทำร้าย แต่ผมเห็นชัดเจนว่าพี่พอร์ชบอกผม ... ทำไมกันนะ
"..." พี่พอร์ชนอนนิ่งกับพื้น ตาปรือเหมือนกำลังจะสลบ ผมกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ถ้าผมไม่เข้าไปช่วยมัน ผมอาจจะต้องรู้สึกผิดไปอีกนานแน่ๆ
"เฮ้ย พวกมึง! " ผมเดินย่างสามขุมเข้าไปหาพวกมัน ผมเป็นคนตัวใหญ่ กล้ามแน่น และออกกำลังเป็นประจำ เรื่องต่อยตีอาจจะมีไม่บ่อย แต่ก็ใช่ว่าจะไม่เคยสัมผัส
"มึงเป็นใครวะ โอ๊ะ" ผมสวนหมัดใส่หน้ามันแทนคำตอบ พวกที่เหลือเริ่มเข้ามารุมผมอย่างบ้าคลั่ง ผมใช้กำลังทั้งหมดที่มีเพื่อต่อสู้กับพวกหมาหมู่ กลิ่นคาวเลือดเริ่มลอยมาเตะจมูก ผมได้แผลแล้วอย่างแน่นอน
ช่วงจังหวะที่กำลังชุลมุน ผมก็พลาดท่าเซล้มลงไปกับพื้น หนึ่งในพวกวิศวะหยิบไม้หน้าสามเดินเข้ามาหาผมอย่างรวดเร็ว ผมรู้ตัวว่าต้องโดนเต็มๆ แน่ ด้วยสัญชาติญาณผมจึงยกมือขึ้นมาปกป้องใบหน้าซึ่งเป็นส่วนสำคัญ
"อึก!! " เชี่ยยย แทนที่ไม้หน้าสามจะฟาดลงมาที่ผม กับมีร่างสูงของพี่พอร์ชมาบังเอาไว้ ผมช๊อก
"พี่พอร์ช ไอ้สัสพี่พอร์ช" ผมพยายามเรียกพี่พอร์ชเพราะมันสลบคาไหล่ผมไปเลย เสียงคนกำลังวิ่งมาทางนี้พร้อมเสียงตะโกนว่ามีเรื่อง พวกวิศวะรีบวิ่งหนีไปทันที ผมแบกพี่พอร์ชที่สลบเหมือดขึ้นบ่าแล้วพาวิ่งหลบออกไป เพราะถ้ายังอยู่ตรงนั้นแล้วโดนจับได้ ผมกับพี่พอร์ชซวยแน่
"พี่พอร์ชๆ " ผมพาพี่พอร์ชมาหลบในห้องน้ำชาย โชคดีที่ไม่มีใครอยู่ข้างใน สภาพพี่พอร์ชแย่มาก เลือดไหลไม่หยุด สงสัยหัวจะแตกแฮะ
"เจ็บตรงไหน..." พี่พอร์ชถามผมทั้งที่สภาพตัวเองเหมือนคนใกล้ตาย ผมรีบเอามืออุดปาก เพราะกลัวคนจะได้ยิน
"เชี่ย!! " พี่พอร์ชทิ้งน้ำหนักตัวทั้งหมดมาที่ผม ผมเซจนชนผนังห้องน้ำ สลบไปแล้วเหรอ ผมคิดอะไรไม่ออกกดโทรศัพท์โทรหาไอ้นิวเพื่อนสนิทของผม เพราะพี่ไบร์ทแฟนมันเป็นเพื่อนสนิทกับพี่พอร์ชอีกที
"ไอ้เก้า ว่าไงมึงไปเอาของนานจังวะ" ผมบอกไอ้นิวว่าจะมาเอาเอกสารเรื่องการโอนรายวิชาที่คณะวิศวะ
"มีเรื่องว่ะมึง ตอนนี้กูอยู่ในห้องน้ำชายแถวโรงอาหารวิศวะ" ผมพูดให้เสียงเบาที่สุด
"เรื่องไรวะ"
"มึงอย่าเพิ่งถาม พี่พอร์ชกำลังแย่ มึงโทรบอกพี่ไบร์ทกับพี่ปิงมาที่นี่ด่วน"
"เออๆ เชี่ย เดี๋ยวกูรีบไป" ไอ้นิวเหมือนรู้งาน รีบวางสายและไปทำหน้าที่
ผมจับพี่พอร์ชให้ยืนให้ถนัด มันยังไม่ได้สติ เอาคางเกยไว้กับไหล่ของผม เอาเป็นว่าถ้าใครมาเห็นผมกับพี่พอร์ชในสภาพนี้คงคิดว่ากอดกันอยู่แน่ๆ
ผมยืนอยู่ในห้องน้ำไม่ถึงสิบนาทีพวกพี่ไบร์ทพี่ปิงและไอ้นิวก็ตามมาช่วย พวกเรารีบพาพี่พอร์ชกลับคอนโดทันที
 
"พวกมึงทำไรกันมาวะเนี่ย" พี่ปิงวางพี่พอร์ชลงที่เตียงก่อนจะช่วยจัดการถอดเสื้อผ้าที่เปื้อนเลือดนั่นออก
"มึงอย่าเพิ่งถามเลย กูว่าไอ้พอร์ชแม่งโดนหนัก พามันไปโรงพยาบาลเถอะ" ผมเห็นด้วยกับพี่ไบร์ทนะ พี่พอร์ชโดนรุมยำซะขนาดนั้น นึกถึงตอนที่ไอ้นิวโดนสภาพคงไม่ต่างกัน แต่ตอนนั้นผมไม่กล้าไปเยี่ยมไอ้นิวเลยเพราะกลัวรับสภาพมันไม่ได้
"ถ้าพาไปโรงพยาบาลมันจะเป็นเรื่องนะครับ" ไอ้นิวบอกแฟนมัน พี่ไบร์ททำท่าคิดหน้าเครียด
"กูรู้แล้ว กูจะไปตามมิ้นท์มา" พี่ปิงรีบหยิบกุญแจรถก่อนเดินออกไป
"มิ้นท์ไหนอ่ะพี่ไบร์ท" เออ มิ้นท์ไหนวะ ผมเองก็อยากรู้เหมือนกัน เพราะรู้สึกชื่อคุ้นๆ หู
"ก็พยาบาลมิ้นท์ที่อยู่ห้องพยาบาลของคณะเรานั่นแหละ" พี่ไบร์ทบอก ผมพอจะนึกออก พี่พยาบาลคนสวยๆ พี่อยู่ประจำห้องพยาบาล
"อ๋อ พี่มิ้นท์ เออ เนี่ย นิวว่าจะถามพี่ไบร์ทหลายครั้งแล้วว่ารู้จักพี่มิ้นท์ด้วยเหรอ แต่พี่พอร์ชกับพี่มิ้นท์อ่ะดูสนิทกันแปลกๆ "
"อืม ก็สนิทนะ" พี่ไบร์ทตอบไอ้นิว ผมไม่ได้แอบฟังนะ ไม่ได้อยากรู้ด้วย แต่ก็แค่สงสัยว่าพยาบาลพี่มิ้นท์นั่นเป็นอะไรกับพี่พอร์ช
"สนิทแบบไหนล่ะ พี่ไบร์ทแม่งพูดไม่เคลียร์ว่ะ" ไอ้นิวหน้าตึงเหมือนไม่พอใจในคำตอบ เดินไปกอดเอวพี่ไบร์ทแน่น นี่มึงงอนอยู่เหรอวะ จะกอดเพื่อ
"อยากรู้ไปทำไมล่ะ ชอบไอ้พอร์ชมันหรือไง"
"งั่ม!!! " โอ๊ย ลำไย ไอ้นิวเล่นงับคอพี่ไบร์ทต่อหน้าผม ผมก็เห็นบ่อยล่ะ จะว่าชินก็ไม่ชิน สองคนผัวเมียนี่ตัวติดกันยังกับปาท่องโก๋ ไม่เกรงใจคนอกหักอย่างผมเลย อกหักอะไรน่ะเหรอ ก็ผมอ่ะเคยชอบไอ้นิวไง ก็มันทั้งตัวเล็กทั้งน่ารัก และก็มันอีกนั่นแหละที่เป็นต้นเหตุให้ผมไม่ชอบขี้หน้าไอ้พี่พอร์ชมาจนถึงทุกวันนี้เพราะพี่พอร์ชก็ชอบไอ้นิวเหมือนกัน เวลาเราเจอกันเลยมีเรื่องกันทุกครั้ง แต่สุดท้ายก็อกหักทั้งคู่ เพราะพี่ไบร์ทคาบไอ้นิวไปแดกหน้าตาเฉย
"ฮ่าๆ จักกะจี๋นะ"
"จะบอกไม่บอก ไม่บอกนิวงับอีกนะ" ไอ้นิวแยกเขี้ยวเหมือนหมาบ้า แต่โคตรจะน่ารัก
"ไอ้เก้า มองเมียกูทำไม"
"..." เออเว้ย หวงขนาดนี้ไม่เก็บใส่กระเป๋ากางเกงเลยล่ะ
"พี่ไบร์ท อย่ามาเปลี่ยนเรื่อง" นั่นสิ เรื่องนั้นยังค้างอยู่นะ
"อ๋อ ก็มิ้นท์เค้าเป็นแฟนเก่าไอ้พอร์ชมัน เคยคบกันตอนปีหนึ่ง" เชี่ย ความรู้ใหม่ แต่ทำไมใจผมเต้นแปลกๆ ใครจะเป็นแฟนเก่าใครผมจะไม่ต้องเดือดร้อนอะไรไม่ใช่เหรอ
"ห๊าา แต่พี่พอร์ชชอบผู้ชายไม่ใช่เหรอ" ไอ้นิวถามอย่างตื่นเต้น
"อืม ก็ใช่ไง แต่ก่อนที่มันจะรู้ตัวว่ามันชอบผู้ชายมันก็คบกับมิ้นท์ไง"
"อ๋อ มิน่าล่ะ ดูพี่พยาบาลมิ้นท์ตึงๆ กับพี่พอร์ชยังไงก็ไม่รู้" ผมได้ยินทุกอย่างที่สองคนนั้นคุยกัน
ไม่ถึงครึ่งชั่วโมงพี่ปิงก็พาพยาบาลมิ้นท์อะไรนั่นมาถึง พี่เขาดูเป็นห่วงพี่พอร์ชมากรีบทำการปฐมพยาบาลทันทีโดยมีพี่ปิงคอยเป็นลูกมืออยู่
"เออ ไอ้เก้ามึงก็เหมือนจะหัวแตกนะ เดี๋ยวกูทำแผลให้" ผมเอามือแตะๆ ที่หน้าผากตัวเอง จริงด้วยแฮะนี่ผมลืมเจ็บไปได้ยังไง ไอ้นิวเดินถืออุปกรณ์ทำแผลเดินเข้ามาหาผม
"กูทำให้เอง" ไอ้เหี้ยพี่ไบร์ท ไอ้คนหวงเมีย แทนที่ผมจะได้รับการดูแลจากนิวกลับได้สัมผัสน้ำหนักมือหนักๆ จากไอ้ผู้ชายขี้หวงนี่แทน เจ็บแผลก็เจ็บ ยังจะมาเจ็บเพราะคนทำแผลอีก บ้าชิบหาย
"ไปมีเรื่องมีราวอะไรกัน ทำไมสภาพถึงได้แย่ขนาดนี้" พี่มิ้นท์เดินมาถามผมท่าทางเอาเรื่อง จะหวงแฟนเก่าก็ไม่ได้ว่านะ แต่ทำไมต้องมาถามเหมือนกูเป็นคนไปหาเรื่องมาให้ไอ้พี่พอร์ชเจ็บตัวอย่างนี้ด้วยวะ
"เอ่อ พี่มิ้นท์ใจเย็นก่อนดีกว่านะครับ" ไอ้นิวพยายามพูดให้พี่มิ้นท์ใจเย็น
"เย็นอะไรล่ะนิว ตั้งแต่ที่พี่รู้จักพอร์ชมาพอร์ชก็ไม่เคยไปมีเรื่องกับใคร พอร์ชไม่ใช่ประเภทพวกนักเลงที่หาเรื่องชกต่อยไร้สาระแบบนี้" ผมลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ชักจะไม่ชอบขี้หน้าแฟนเก่าไอ้พี่พอร์ชนี่แล้วสิ ก็อีเจ้นี่เล่นพูดเหมือนกับผมเป็นตัวการพาให้พี่พอร์ชไปเจ็บตัว ทั้งๆ ที่ไอ้ที่นอนสลบเหมือดอยู่นั่นทำให้ผมเจ็บตัวด้วยแท้ๆ
"นิว กูกลับห้องก่อนนะ" ผมพยายามทำใจเย็น ตอนนี้พี่มิ้นท์เป็นคนนอกสำหรับเรื่องนี้อยู่ เพราะเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นเป็นเหตุการณ์ต่อเนื่องจากตอนที่ผมอยู่ปีหนึ่ง ซึ่งไอ้นิวก็เหมือนจะรู้ เลยพยายามทำหน้าบอกไม่ให้ผมพูด
"เออๆ ไว้ค่อยคุยกัน" ผมเดินกลับห้องอย่างหัวเสีย คือห้องผมก็อยู่ข้างๆ ห้องไอ้พี่พอร์ชนั่นแหละ ไม่รู้จะเป็นพรมลิขิตหรือเวรกรรม ยิ่งเกลียดยิ่งเจอว่ะแม่ง
 

รายชื่อตอน

  • สั่งพิมพ์เพิ่ม หนังสือนิยาย "Change you เปลี่ยนจากนายในกลายเป็นเธอ" รอบที่ 2

    3
  • ตอนจบ

    300
  • แจ้งเรื่องหนังสือ มีเหลือ 5 เล่มเท่านั้น!!

    3
  • ตอนที่ 35 อยู่ตรงนี้

    300
  • ตอนที่ 34 ย้ายออกจากคอนโด

    300
  • ตอนที่ 33 โดนทำร้าย

    300
  • ตอนที่ 32 พ่อไม่มีสิทธิ์ (HOT!)

    300
  • ตอนที่ 31 เอาเงินฟาดหัว

    300
  • ตอนที่ 30 ทำลายข้าวของ

    300
  • ตอนที่ 29 ลงโทษคนขี้งอน (HOT!)

    300
  • แจ้ง Pre-Order

    3
  • ตอนที่ 28 รักที่ปิดบังเอาไว้ (Spacial Par

    300
  • ตอนที่ 27 ความชัดเจน

    300
  • ตอนที่ 26 สถานะอะไรก็ได้

    300
  • ตอนที่ 25 การกลับมาเจอกันอีกครั้ง

    300
  • ตอนที่ 24 กลับบ้านไปรักษาแผลใจ

    300
  • ตอนที่ 23 สถานการณ์บีบบังคับ

    300
  • ตอนที่ 22 ตีตัวออกห่าง

    300
  • ตอนที่ 21 โดนเรียกตัวกลับ

    300
  • ตอนที่ 20 เบื่อหมอนอยากนอนตัก (HOT!)

    300
  • ตอนที่ 19 ใครงอนใครก่อน

    300
  • ตอนที่ 18 ทำงานนอกสถานที่

    300
  • ตอนที่ 17 ไม่อยากฉีดยา

    300
  • ตอนที่ 16 ป่วยอีกแล้ว (HOT!

    300
  • ตอนที่ 15 เป็นแฟนกันนะ

    300
  • ตอนที่ 14 ชอบทำให้หึง!!

    300
  • ตอนที่ 13 ลูกชายเจ้าของบริษัท

    300
  • ตอนที่ 12 ชีวิตเด็กฝึกงาน

    300
  • เปิด Pre-Order

    3
  • ตอนที่ 11 บอกรักแบบนี้ก็ได้เหรอ

    300
  • ตอนที่ 10 บททดสอบ (HOT!)

    3
  • ตอนที่ 9 ปรึกษาปัญหาหัวใจ

    3
  • ตอนที่ 8 หลบยังไงไม่พ้น

    3
  • E-Book วางจำหน่ายแล้วค่ะ

    3
  • ตอนที่ 7 มึงมันเห็นแก่ตัว

    3
  • ตอนที่ 6 จบ! แยก! ไม่ผูกมัด!

    3
  • ตอนที่ 5 โดนจับทำเมีย (HOT!)

    3
  • ตอนที่ 4 จะกินข้าวหรือกินคน

    3
  • ตอนที่ 3 ไข้ขึ้นเฉยเลย

    3
  • ตอนที่ 2 แค่จุ๊บเบาๆ

    3
  • ตอนที่ 1 มีเรื่องให้เจ็บตัว

  • ตอนที่ 1 มีเรื่องให้เจ็บตัว
    3
    ตอนที่ 2 แค่จุ๊บเบาๆ