login

ตอนที่ 1 รูมเมทหน้าหวาน

(นิลกาฬ Part)
ผมยืนหน้าบูดบึ้งอยู่หน้าหอพักที่เค้าบอกว่าที่หรูหราที่สุดในย่านนี้ แต่มันดูซอมซ่อมอซอในสายตาผมซะเหลือเกิน ชีวิตแสนเพอร์เฟคในเมืองหลวงผมจบลงอย่างน่าเศร้าเมื่อเจ้าของธุรกิจอัญมณีอันดับหนึ่งของเมืองไทยอย่างคุณเพทาย พัชรกุลศิลา ออกคำสั่งให้ผมย้ายมหาลัยแบบฟ้าแลบ คุณเพทายที่ว่านี่ก็พ่อผมเองแแหละ พ่อยื่นประกาศิตให้ผมมาเริ่มต้นเรียนใหม่ที่คณะอัญมณีของมหาวิทยาลัยในจังหวัดจันทบุรี
ผมอายุยี่สิบแล้วถ้าเรียนต่อที่กรุงเทพเหมือนเดิมก็กำลังจะขึ้นปีสาม แต่ชีวิตนักศึกษาเอกภาษาอังกฤษของผมดูเหมือนจะทำให้พ่อเหนื่อยใจด้วยเต็มที เพราะอะไรน่ะเหรอ ก็ภาษาอังกฤษผมเก่งกว่าอาจารย์บางคนซะอีก ที่เลือกเรียนก็เพราะอย่างนี้ ผมจะได้ไม่ต้องอ่านหนังสืออะไรมากมาย เรียนไปวันๆ ไม่ต้องพยายามมาก เพราะยังไงผมก็สอบผ่าน ในเมื่อผมเรียนโรงเรียนนานาชาติมาโดยตลอด
"คุณหนูจะให้ผมเอารถจอดไว้ให้ตรงไหนครับ" คนขับรถที่พ่อให้มาส่งผมถามขึ้น ผมชี้มั่วๆ ก่อนจะเดินขึ้นหอพักไปอย่างไม่สบอารมณ์ ห้องผมอยู่ชั้นสี่ แถมลิฟต์ก็ไม่มี ผมจะบ้าตาย กว่าจะลากสังขารขึ้นมาถึงได้ ผมก็หอบแดกเรียบร้อย
ผมไขกุญแจเข้าห้องก่อนจะมองสำรวจไปรอบๆ ภายในห้องก็ถือว่าโอเคใช้ได้อยู่ในระดับหนึ่ง มีเตียงนอนขนาดห้าฟุตตั้งอยู่กลางห้อง ห้องน้ำกับห้องครัวแยกออกไปด้านหลัง ถ้าเทียบกับคอนโดที่ผมอยู่ที่กรุงเทพมันต่างกันเหมือนฟ้ากับปากเหวเลยล่ะ เฮ้ออออ พ่อนะพ่อ
แอดดด เสียงเปิดประห้องน้ำทำให้ผมถอยหลังกรูดอย่างระวังตัว ใครกันอยู่ในห้องนี้ ผมไม่ได้เข้าผิดห้องนี่นา กระเป๋าเสื้อผ้าก็อยู่ที่นี่ หรือคนมาทำความสะอาดห้อง
"เฮ้ย!!" เสียงร้องตกใจของคนที่เพิ่งก้าวออกมาจากห้องน้ำทำให้ผมมองไปที่เจ้าตัวอย่างตำหนิ มันเป็นใคร มาอยู่ในห้องผมได้ยังไง แถมสภาพนี่เพิ่งอาบน้ำมาชัดๆ ผ้าขนหนูผืนเดียวมัดเอว ผมเปียกโชก แต่แม่งโคตรขาว หัวนมสีน้ำตาลอมชมพูอีกต่างหาก ผู้ชายอะไรวะ ดูบอบบางชิบหาย
"นายเป็นใคร" ผมถามเสียงแข็ง พยายามดึงสติไม่ให้มองหัวนม เอ๊ย หน้าท้อง เอ๊ย หน้ามันไปนานกว่านี้
"คะ คือ ผม..."
ยังไม่ทันที่ไอ้หน้าหวานนั่นจะตอบ เสียงโทรศัพท์ผมก็ดังขึ้นซะก่อน การสนทนาของเราสองคนเป็นอันชะงักไป
"พ่อ"
"นิล ถึงจันแล้วใช่ไหม เข้าหอหรือยัง" พ่อกรอกเสียงถามผ่านทางโทรศัพท์ ส่งผมมาอยู่ซะไกลถึงจันทบุรีแล้วยังไม่ยอมมาส่งด้วยตัวเอง เดี๋ยวผมก็กลายเป็นเด็กขาดความอบอุ่นซะหรอก
"ถึงแล้วครับ เอ่อพ่อครับ คือ"
"อ้อๆ พ่อลืมบอกไป แต่แกน่าจะเจออิงอุ่นแล้ว"
"อิงอุ่น?" ผมทวนคำ อะไรคืออิงอุ่นวะ
"เด็กที่จะมาอยู่กับแกไง"
"อยู่กับผม!!" ผมร้องลั่น มองหน้าไอ้คนตัวบางอย่างช๊อกๆ
"แกจะตะโกนทำไม หูพ่อจะแตก"
"พ่อ เดี๋ยวนะ นี่มันเรื่องอะไร ทำไมไอ้เด็กนี่ต้องมาอยู่กับผม ผมงงไปหมดแล้ว"
"ไม่ต้องงงหรอก แกก็ทำตัวดีๆ ก็แล้วกัน มีปัญหาเรื่องเรียนก็ปรึกษาอิงอุ่นแล้วกัน พ่อไปทำงานต่อนะ"
ตื๊ดด พ่อตัดสายกลางอากาศ ทิ้งให้ผมยืนงงอยู่แบบนั้น
"นาย.."
"ผมชื่ออิงครับ" คนที่ยังยืนอยู่หน้าห้องน้ำแนะนำตัวพร้อมยิ้มแฉ่ง มองหน้าก็รู้ว่ามันเป็นคนร่าเริงแค่ไหน
"อิง? อิงอุ่น?" ผู้ชายห่าอะไรชื่ออิงอุ่น แต่ก็เข้ากับหน้ามันอยู่หรอก จิ้มลิ้มแป้นแล้นซะจนเหมือนผู้หญิงเลย
"เรียกอิงเฉยๆ ดีกว่า... ครับ" เด็กนั่นคงอายุน้อยกว่าผม คงจะเพิ่งจบ ม.ปลายมา
"เออ ฉันนิล" ผมแนะนำตัวอย่างเสียไม่ได้
"ครับ คุณนิล"
"ฉันว่านายไปแต่งตัวให้เรียบร้อยก่อนดีกว่าไป" ผมเป็นบ้าอะไรวะ มองผิวเนื้อขาวๆ นั่นดันเสือกใจสั่น อิงมันเป็นผู้ชายน่ะเว่ย
อิงไปจัดการแต่งตัวจนเรียบร้อย มันใส่เสื้อยืดสีขาวบางๆ กับกางเกงบ๊อกเซอร์เก่าตัวหนึ่ง นี่พ่อเอาเด็กที่ไหนมาอยู่กับผมเนี่ย ทำไมดูยากจนแบบนี้ ในตัวนี่ไม่มีของมีราคาเลย นาฬิกาก็ตลาดนัดชัดๆ ผิดแต่ว่ามันน่ารักซะจนทำให้ผู้ชายอย่างผมใจเต้นได้เท่านั้นแหละ
ผมสืบสาวราวเรื่องกับอิงอยู่นาน ก็สรุปได้ว่าพ่อให้อิงมันช่วยผมเรื่องเรียน เพราะไอ้เด็กนี่เรียนเก่ง ไอ้เรื่องให้มันมาช่วยประคับประคองผมในมหาลัยนี่ผมเข้าใจนะ แต่ทำไมต้องให้มันมาอยู่ห้องผมด้วย
"ฉันว่าฉันควรจะคุยกับพ่อเรื่องห้อง ฉันไม่เคยอยู่กับคนอื่น" ผมเห็นหน้าอิงซีดลง มันคงไม่คิดว่าผมรังเกียจมันหรอกนะ แต่มันจะคิดอะไรก็เรื่องของมันป๊ะ ก็แค่เด็กที่พ่อให้ทุน ยังไงผมก็เหนือกว่ามันอยู่ดีนั่นแหละ
"แล้วคุณนิลจะให้ผมไปอยู่ไหนล่ะครับ" ไอ้สัส ทำไมต้องทำหน้าเหมือนจะร้องไห้แบบนั้น ผมใจหายวาบ ไอ้อิงอุ่นอะไรนี่ก็น่าเอ็นดูดีนะ
"ฉันจะรู้กับนายเหรอ ที่แน่ๆ ต้องไม่ใช่ห้องฉันอ่ะ ฉันไม่ชอบอยู่กับใคร อีกอย่างถ้าฉันพาสาวๆมานอนด้วยฉันจะเอานายไปซ่อนไว้ไหน"
ผมหาข้ออ้างไปเรื่อย ที่จริงผมไม่เห็นจำเป็นต้องอธิบายอะไรมันเลย แต่พอเห็นหน้าแห้งๆ ของมันแล้วก็อดพูดให้มันเข้าใจไม่ได้
"..." อิงเดินคอตกไปนั่งกอดเข่าเงียบๆ ที่มุมห้อง ผมรีบโทรหาพ่อทันที แต่คำตอบที่ได้รับคือ 'แกจะต้องอยู่กับอิงอุ่นไปจนเรียนจบ'
"แม่งเอ๊ย!!" ผมสบถหลังจากพ่อวางสายไป



ตอนแรกนี่ลงให้อ่านตอนพักเที่ยงแล้วกันเนอะ อย่าลืมคอมเม้นท์ อย่าลืมไลค์ อย่าลืมแชร์ให้ด้วยน๊า
เจอคำผิด เจอข้อความแปลกๆ หรือความหมายเพี้ยนๆ ก็สะกิดกันบ้างเน๊อ ไรท์อาจยังบกพร่องตรงนี้อยู่ จะพยายามตรวจทานให้มากขึ้นเด้อ
เรื่องที่สามแล้ว คิดถึงทุกคนนะคะ ใครตามมาจากเรื่องเก่าขอเสียงโหน่ยยยย

รายชื่อตอน

  • ตอนที่ 34 งานที่ได้รับมอบหมาย

    300
  • ตอนที่ 33 เรื่องถึงแม่

    300
  • ตอนที่ 32 เอายังไงกับหัวใจ

    300
  • ตอน 31 การตามหา

    300
  • ตอนที่ 30 พ่อจับได้

    300
  • ตอนที่ 29 พากลับบ้าน (HOT)

    300
  • ตอนที่ 28 เพื่อนร่วมงาน

    300
  • ตอนที่ 27 ไปทำงาน

    300
  • ตอนที่ 26 แผนของพ่อ

    300
  • ตอนที่ 25 ของขวัญวันเกิด (HOT)

    300
  • ตอนที่ 24 วันเกิด...เรื่อง

    300
  • ตอนที่ 23 ปิดเทอม

    300
  • ตอนที่ 22 ไม่ใช่แฟน!

    300
  • ตอนที่ 21 ย้ายหอ

    300
  • ตอนที่ 20 รถคันใหญ่ (HOT)

    300
  • ตอนที่ 19 คนใจร้าย

    300
  • ตอนที่ 18 กล้าไล่ก็กล้าไป! (HOT)

    300
  • ตอนที่ 17 ความรู้สึกที่ชัดเจน

    300
  • ตอนที่ 16 กลับมาตายรัง

    300
  • ตอนที่ 15 แขกที่ไม่ได้รับเชิญ

    300
  • ตอนที่ 14 ความรักไม่ใช่แค่เรื่องบนเตียง (HOT)

    300
  • ตอนที่ 13 ทะเลหวาน (HOT)

    300
  • ตอนที่ 12 รักหลายเส้า

    300
  • ตอนที่ 11 บุคคลที่สามสี่ห้า

    300
  • แจก E-Book ฟรี!! กดอ่านกติกาเลยจ้า

    3
  • ตอนที่ 10 ผมทำไม่เป็นหรอกครับ (HOT)

    3
  • ตอนที่ 9 ขาดความอบอุ่น

    3
  • ตอนที่ 8 ตกหลุมรัก

    3
  • ตอนที่ 7 หายเผ็ด

    3
  • ตอนที่ 6 ศักดิ์ศรีมันกินไม่ได้

    3
  • ตอนที่ 5 มันเป็นความผิดของนาย (HOT)

    3
  • ตอนที่ 4 เงื่อนไขทั้งหมด

    3
  • ตอนที่ 3 ชีิวิตอิงอุ่น

    3
  • ตอนที่ 2 เจ้านายน้อย

    3
  • ตอนที่ 1 รูมเมทหน้าหวาน

  • ตอนที่ 1 รูมเมทหน้าหวาน
    3
    ตอนที่ 2 เจ้านายน้อย