7
0
0
น้ำตากิเลน

น้ำตากิเลน สิ่งวิเศษที่คิดว่ามีเพียงแต่ในตำนาน กลับถูกค้นพบโดย ดร.เหมิ๋นหยวนฮ่าง บังเอิญแล้วบังเอิญอีก เพราะความบังเอิญ ทำให้หนานเฟ่ยซาน กินสิ่งที่เรียกว่า "น้ำตากิเลน" เข้าไป สิ่งนี้ทำให้ชีวิตนักข่าวธรรมดา ๆ อย่างเขาเปลี่ยนไปตลอดกาล และเพราะความรนหาที่ของนักข่าวธรรมดา ที่ไม่ธรรมดา ทำให้ ดร.เหมิ๋นหยวนฮ่าง ต้องเข้าไปพัวพันกับคดีมากมาย

7

อ่าน

19

ตอน

0

ความคิดเห็น
แชร์เรื่องนี้
บทนำ
รีวิวและเรทติ้ง

ภายในบริเวณบ้านที่รายล้อมไปด้วยอาคารพาณิชย์สูง 3 ชั้น แต่ก็ไม่ได้อึดอัด เพราะรอบรั้วบ้านกลับมีปราการต้นไม้สูงชะลูดบดบังสายตาจากคนภายนอก ให้ยากที่จะมองสำรวจเขามาในบริเวณบ้าน
ก่อนถึงตัวบ้านยังถูกกั้นด้วยบ่อปลาคราฟขนาดใหญ่ หากจะเดินเข้ามาภายในมีทางเดียวคือเดินข้ามสะพานปูนเล็ก ๆ เท่านั้น
มุมหนึ่งของบริเวณบ้านหลังใหญ่ที่หลบซ่อนตัวอยู่ในย่านเยามะไต๋ พื้นที่โล่งแต่มีหญ้านุ่มที่ได้รับการดูแลอย่างดี ปรากฏชายคนหนึ่งที่ถูกลุมล้อมไปด้วยชายชุดดำ 5-6 คน ชายหนุ่มเฝ้าอมงอย่างแวดระวัง ต่างคอยดูชั้นเชิงซึ่งกันและกัน เหงื่อที่ซึมออกตามไรผมเริ่มไหลหยาดหยดมารวมกันอยู่ที่ปลายคาง ทันทีที่ ของเหลวทอดตัวลงจากปลายคาง...
ชายชุดดำคนหนึ่ง พุ่งตัวใส่เขาพร้อมกับยกขาขึ้นเตะที่ชายโครง ผู้ที่คอยระวังตัวอยู่ก่อนแล้วยกเข่าขึ้นตั้งรับสกัดกั้น ก่อนสวนหมัดตรงเข้าที่ใบหน้า ชายชุดดำอีกคนคว้ากระชากเขาที่ไหล่ ทั้งยังลงหมัดหมายจะกระแทกใบหน้าของเขา แต่ด้วยความว่องไวเขาจึงยกแขนกันไว้พร้อมทั้งก้มตัวหลบ แต่ไหนเลยจะเป็นฝ่ายรับแต่เพียงอย่างเดียว เขาสวนหมัดอัพเปอร์คัทไปยังปลายคางของเป้าหมายทันที
ชายอีกสองคนกำลังพุ่งมาหาเขาพร้อม ๆ กัน เขาที่เองก็เตรียมตัวตั้งรับ แต่ยังไม่ทันถึงตัว ชายชุดดำทั้งหมดกลับถอยหลังออกไป และต่างยืนสำรวมเรียงแถวกันอย่างเป็นระเบียบทำให้เขาต้องหันหลังกลับไป
หญิงสูงวัยแต่ยังคงความงามอยู่ทำมือทำไม้โบกให้ชายชุดดำทั้งหมดออกไปจากบริเวณนั้น ก่อนหยิบผ้าขนหนูเดินตรงมาหาเขา
“หม่าม้า กลับมาตั้งแต่เมื่อไรครับ” ชายหนุ่มถามพร้อมรับผ้าขนหนูมาซับเหงื่อ ผู้ที่ถูกเรียกขานกลับไม่ตอบ
“มาออกแรงแบบนี้แสดงว่ามีแผนจะเดินทางไปไหนล่ะสิ?”
“โถ่...ม๊า...ผมถามแต่ทำไม ม๊ากลับถามผมกลับละครับ”
“ก็เพิ่งมาถึงนี่แหละ แล้วเราล่ะ จะตอบคำถามม๊าไหม?”
“ครับๆ” ชายหนุ่มรับคำพร้อมยิ้มทะเล้นให้ผู้เป็นมารดา ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังขึ้น “ผมจะไปหยวนชางตูอีกครั้งครับม๊า”
“นี่ลูกยังไม่ล้มเลิกที่จะตามหาสิ่งนั้นอีกเหรอ?”
“ผมรู้ว่าสิ่งนั้นไม่ได้มีความเกี่ยวข้องกับครอบครัวของเราแล้ว แต่ผมก็อยากจะค้นคว้าและศึกษาเรื่องราวของมันต่อ”
“ตามใจลูกก็แล้วกัน แต่เข้าไปที่นั่น ยังไงก็ระวังตัวด้วยนะลูก”
“ครับ ม๊า” เขายิ้มรับก่อนพากันเดินเข้าไปในตัวบ้าน
To Be Continue